Wyszukiwarka leków refundowanych

Kontakt
Blog
Niezbędne informacje o lekach refundowanych dla lekarzy i pacjentów.
Znajdź szybko wskazania oraz poziom odpłatności leków
refundowanych ogłoszonych przez MZ dnia 1 listopada 2014r.

Wprowadź nazwę substancji czynnej lub leku.

Wyszukiwarka zawiera wykaz leków refundowanych obowiązujący od 1 listopada 2014r.


«Powrót


Vanatex HCT, tabl. powl., 160+25 mg


Substancja czynna
Valsartanum + Hydrochlorothiazidum
Zawartość opakowania 28 tabl.
Poziom odpłatności 30%             
Charakterystyka leku
(ChPL)
PDF       HTML
CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Vanatex HCT, 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane

2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY

Każda tabletka zawiera 160 mg walsartanu i 25 mg hydrochlorotiazydu.
Substancje pomocnicze: Każda tabletka zawiera 88 mg laktozy jednowodnej.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.
Tabletki jasnobrązowe, podłużne, obustronnie wypukłe.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania



Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u osób dorosłych.
Produkt złożony Vanatex HCT o ustalonej dawce jest wskazany do stosowania u pacjentów, u których
ciśnienie tętnicze krwi nie jest wystarczająco kontrolowane za pomocą monoterapii walsartanem lub
hydrochlorotiazydem.
4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Zalecana dawka produktu leczniczego Vanatex HCT 160 mg + 25 mg to jedna tabletka powlekana raz
na dobę. Zaleca się indywidualne dostosowanie dawki poszczególnych składników produktu. W
każdym przypadku, przy dostosowaniu/zwiększaniu dawki poszczególnych składników należy
uwzględniać ryzyko wystąpienia niedociśnienia i innych działań niepożądanych.
Jeśli istnieje kliniczne uzasadnienie, można rozważyć bezpośrednią zmianę z monoterapii na leczenie
produktem złożonym o ustalonej dawce u pacjentów, których ciśnienie krwi nie jest wystarczająco
kontrolowane za pomocą monoterapii walsartanem lub hydrochlorotiazydem, pod warunkiem, że
produkt ten podaje się w dawce, która została wcześniej dobrana dla każdego składnika indywidualnie.
Po rozpoczęciu terapii należy ocenić odpowiedź kliniczną na leczenie produktem leczniczym
Vanatex HCT, a jeśli ciśnienia krwi nie udaje się kontrolować, dawkę leku można zwiększyć poprzez
zwiększenie dawki każdego ze składników do uzyskania dawki maksymalnej
walsartanu/hydrochlorotiazydu 320 mg/25 mg.
Działanie przeciwnadciśnieniowe jest wyraźnie zauważalne w ciągu 2 tygodni.
U większości pacjentów maksymalny efekt jest obserwowany w ciągu 4 tygodni. Jednakże, u
niektórych pacjentów wymagane jest od 4 do 8 tygodni leczenia. Należy wziąć to pod uwagę przy
dostosowaniu dawki.
Sposób podawania
1

Vanatex HCT może być przyjmowany niezależnie od posiłków; powinien być podawany wraz z wodą.
Szczególne populacje
Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności dostosowywania dawkowania u pacjentów z łagodnymi lub umiarkowanymi
zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥30 ml/min). Ze względu na składnik produktu,
hydrochlorotiazyd, Vanatex HCT jest przeciwwskazany u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).
Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby przebiegającymi bez
cholestazy nie należy stosować dawek większych niż 80 mg walsartanu na dobę (patrz punkt 4.4).
Stosowanie produktu Vanatex HCT jest przeciwwskazane u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności wątroby (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).
Stosowanie u osób w podeszłym wieku
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u osób w podeszłym wieku.
Stosowanie u dzieci i młodzieży
Z uwagi na brak danych na temat bezpieczeństwa i skuteczności, nie zaleca się stosowania produktu
Vanatex HCT u dzieci i młodzieży.
4.3

Przeciwwskazania

- Nadwrażliwość na walsartan, hydrochlorotiazyd, inne leki będące pochodnymi sulfonamidów lub
na którąkolwiek substancję pomocniczą.
- Drugi i trzeci trymestr ciąży (patrz punkty 4.4 i 4.6).
- Ciężkie zaburzenia czynności wątroby, marskość żółciowa wątroby i cholestaza.
- Ciężkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), bezmocz.
- Oporna na leczenie hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia i objawowa hiperurykemia.
4.4

Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania

Zmiany stężenia elektrolitów w surowicy
Walsartan
Produkt nie jest zalecany w przypadku jednoczesnego stosowania suplementów potasu, leków
moczopędnych oszczędzających potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych
leków, które mogą powodować zwiększenie stężenia potasu (heparyna itp.). Należy zapewnić
odpowiednie kontrolowanie stężenia potasu.
Hydrochlorotiazyd
Opisywano przypadki hipokaliemii podczas stosowania tiazydowych leków moczopędnych, w tym
hydrochlorotiazydu. Zaleca się częste monitorowanie stężenia potasu w surowicy.
Leczenie tiazydowymi lekami moczopędnymi, w tym hydrochlorotiazydem, było związane z
występowaniem hiponatremii i zasadowicy hipochloremicznej. Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd,
nasilają wydalanie magnezu z moczem, co może prowadzić do hipomagnezemii. Tiazydowe leki
moczopędne zmniejszają wydalanie wapnia, co może być przyczyną hiperkalcemii.
U wszystkich pacjentów przyjmujących leki moczopędne należy oznaczać stężenie elektrolitów w
surowicy w odpowiednich odstępach czasu.
Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni
2

Pacjenci otrzymujący tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, powinni być
obserwowani pod kątem objawów świadczących o zaburzeniach równowagi wodno-elektrolitowej.
W rzadkich przypadkach na początku leczenia produktem Vanatex HCT u pacjentów ze znacznym
niedoborem sodu i (lub) odwodnionych, np. z powodu przyjmowania dużych dawek leków
moczopędnych, może wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Przed rozpoczęciem leczenia
produktem Vanatex HCT należy wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krążącej.
Pacjenci z ciężką przewlekłą niewydolnością serca lub innymi stanami związanymi ze stymulacją
układu renina-angiotensyna-aldosteron
U pacjentów, u których czynność nerek może zależeć od aktywności układu renina-angiotensynaaldosteron (np. pacjenci z ciężką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami konwertazy
angiotensyny związane było z oligurią i (lub) postępującą azotemią oraz, w rzadkich przypadkach, z
ostrą niewydolnością nerek. Stosowanie produktu Vanatex HCT u pacjentów z ciężką przewlekłą
niewydolnością serca nie zostało ustalone.
Dlatego nie można wykluczyć, że również stosowanie produktu Vanatex HCT może być związane z
zaburzeniami czynności nerek z uwagi na hamowanie układu renina-angiotensyna-aldosteron. Nie
należy stosować produktu Vanatex HCT u tych pacjentów.
Zwężenie tętnicy nerkowej
Produktu Vanatex HCT nie należy stosować w leczeniu nadciśnienia u pacjentów z jednostronnym lub
obustronnym zwężeniem tętnicy nerkowej, bądź zwężeniem tętnicy zaopatrującej jedyną nerkę,
ponieważ stężenie mocznika we krwi i stężenie kreatyniny w surowicy może być podwyższone u tych
pacjentów.
Hiperaldosteronizm pierwotny
Produktu Vanatex HCT nie należy stosować u pacjentów z pierwotnym hiperaldosteronizmem z uwagi
na zahamowanie aktywności układu renina-angiotensyna u tych osób.
Zwężenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi
odpływu z lewej komory
Podobnie jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, wskazana jest szczególna
ostrożność u pacjentów, u których występuje zwężenie zastawki aorty lub zastawki dwudzielnej lub
kardiomiopatia przerostowa ze zwężeniem drogi odpływu z lewej komory (HOCM).
Zaburzenia czynności nerek
Nie ma konieczności zmiany dawkowania u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek z klirensem
kreatyniny ≥30 ml/min (patrz punkt 4.2). U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek przyjmujących
Vanatex HCT zaleca się okresowe kontrolowanie stężenia potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w
surowicy.
Przeszczep nerek
Dotychczas brak jest doświadczeń w zakresie bezpieczeństwa stosowania produktu Vanatex HCT u
pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerkę.
Zaburzenia czynności wątroby
Produkt Vanatex HCT należy stosować ostrożnie u pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych
zaburzeniami czynności wątroby przebiegającymi bez cholestazy (patrz punkty 4.2 i 5.2).
Toczeń rumieniowaty układowy
Zgłaszano przypadki nasilenia lub uaktywnienia układowego tocznia rumieniowatego pod wpływem
tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu.
Inne zaburzenia metaboliczne
3

Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmieniać tolerancję glukozy oraz
zwiększać stężenie cholesterolu, trójglicerydów i kwasu moczowego w surowicy. Pacjenci z cukrzycą
mogą wymagać dostosowania dawki insuliny lub doustnych leków przeciwcukrzycowych.
Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem oraz powodować nieznaczne, przemijające
podwyższenie stężenia wapnia w surowicy przy braku znanych zaburzeń metabolizmu wapnia.
Znaczna hiperkalcemia może świadczyć o współistniejącej nadczynności przytarczyc. Przed
wykonaniem badań oceniających czynność przytarczyc należy przerwać stosowanie tiazydowych
leków moczopędnych.
Nadwrażliwość na światło
Po zastosowaniu tiazydowych leków moczopędnych zgłaszano przypadki nadwrażliwości na światło
(patrz punkt 4.8). Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja nadwrażliwości na światło, zaleca się
przerwanie leczenia. Jeśli konieczne jest wznowienie terapii lekiem moczopędnym, zaleca się ochronę
narażonej powierzchni ciała przed działaniem promieni słonecznych lub przed sztucznym
promieniowaniem UVA.
Ciąża
W trakcie ciąży nie należy rozpoczynać leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (AIIRA).
Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u pacjentek planujących ciążę należy przejść na
alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu bezpieczeństwa stosowania w
trakcie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy natychmiast przerwać i, jeśli to
właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).
Sportowcy
U sportowców należy wziąć pod uwagę fakt, że produkt zawiera substancję czynną, która może dawać
pozytywne wyniki w testach antydopingowych.
Ogólne
Należy zachować ostrożność u pacjentów, którzy już wcześniej doświadczyli reakcji nadwrażliwości
na innych antagonistów receptora angiotensyny II. Wystąpienie reakcji nadwrażliwości na
hydrochlorotiazyd jest bardziej prawdopodobne u pacjentów z alergią i astmą.
Substancje pomocnicze
Lek nie powinien być stosowany u pacjentów z rzadko występującą dziedziczną nietolerancją
galaktozy, niedoborem laktazy (typu Lapp) lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.
4.5 Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji
Interakcje związane ze stosowaniem walsartanu i hydrochlorotiazydu
Równoczesne stosowanie, które nie jest zalecane
Lit
Zgłaszano przypadki odwracalnego zwiększenia stężenia litu w surowicy i nasilenia jego toksyczności
podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i tiazydów, w tym hydrochlorotiazydu. Z
powodu braku doświadczeń w zakresie jednoczesnego stosowania walsartanu i litu, nie zaleca się tego
leczenia skojarzonego. Jeśli takie leczenie skojarzone okaże się konieczne, zaleca się ścisłe
kontrolowanie stężenia litu w surowicy.
Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu
Inne leki przeciwnadciśnieniowe
Vanatex HCT może nasilać działanie innych leków o właściwościach przeciwnadciśnieniowych (np.
inhibitorów ACE, leków beta-adrenolitycznych, antagonistów kanałów wapniowych).
Aminy presyjne (np. noradrenalina, adrenalina)
4

Możliwe jest osłabienie reakcji na aminy presyjne, jednak osłabienie tego efektu nie jest
wystarczające, by wykluczyć ich stosowanie.
Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas
acetylosalicylowy w dawce >3 g/dobę i nieselektywne NLPZ
NLPZ mogą osłabiać hipotensyjne działanie zarówno antagonistów receptora angiotensyny II, jak i
hydrochlorotiazydu, gdy leki te podawane są jednocześnie. Ponadto, jednoczesne stosowanie produktu
Vanatex HCT i NLPZ może prowadzić do pogorszenia czynności nerek i zwiększenia stężenia potasu
w surowicy. Z tego względu zaleca się kontrolę czynności nerek na początku leczenia, jak również
zapewnienie odpowiedniego nawodnienia pacjenta.
Interakcje związane ze stosowaniem walsartanu
Równoczesne stosowanie, które nie jest zalecane
Leki moczopędne oszczędzające potas, suplementy potasu, zamienniki soli kuchennej zawierające
potas i inne substancje, które mogą zwiększać stężenie potasu
Jeśli zostanie stwierdzona konieczność zastosowania produktu leczniczego wpływającego na stężenie
potasu w skojarzeniu z walsartanem, zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.
Brak interakcji
W badaniach interakcji lekowych walsartanu nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji z
walsartanem i żadną z następujących substancji: cymetydyna, warfaryna, furosemid, digoksyna,
atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina i glibenklamid. Digoksyna i indometacyna
mogą wchodzić w interakcje z hydrochlorotiazydem, będącym składnikiem Vanatex HCT (patrz
interakcje związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu).
Interakcje związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu
Wymagana ostrożność przy jednoczesnym stosowaniu
Leki powodujące utratę potasu i hipokaliemię (np. leki moczopędne zwiększające wydalanie potasu z
moczem, kortykosteroidy, leki przeczyszczające, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon, penicylina G,
kwas salicylowy i jego pochodne).
W przypadku jednoczesnego stosowania tych leków ze skojarzeniem walsartanu i hydrochlorotiazydu
zaleca się monitorowanie stężenia potasu w osoczu. Leki te mogą nasilać wpływ hydrochlorotiazydu
na stężenie potasu w surowicy (patrz punkt 4.4).
Leki, które mogą wywołać częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes
- Klasa Ia leków przeciwarytmicznych (np. chinidyna, hydrochinidyna, dizopiramid)
- Klasa III leków przeciwarytmicznych (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid)
- Niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chlorpromazyna, lewomepromazyna,
trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd,
haloperydol, droperydol)
- Inne (np. beprydyl, cisapryd, difemanil, erytromycyna dożylnie, halofantryna, ketanseryna,
mizolastyn, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, winkamina dożylnie)
Hydrochlorotiazyd podawany z lekami, które mogą wywołać częstoskurcz komorowy typu torsade de
pointes, należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko wystąpienia hipokaliemii.
Glikozydy naparstnicy
Może wystąpić hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana przez tiazydowe leki moczopędne jako
działanie niepożądane sprzyjające zaburzeniom rytmu serca spowodowanym stosowaniem glikozydów
naparstnicy.
Sole wapnia i witamina D
5

Podawanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z witaminą D lub solami
wapnia może nasilić wzrost stężenia wapnia w surowicy.
Leki przeciwcukrzycowe (leki doustne i insulina)
Leczenie tiazydem może wpływać na tolerancję glukozy. Może zajść konieczność dostosowania
dawki leków przeciwcukrzycowych.
Należy zachować ostrożność podając metforminę z uwagi na ryzyko kwasicy mleczanowej wywołanej
przez ewentualną czynnościową niewydolność nerek, związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu.
Leki beta-adrenolityczne i diazoksyd
Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, z lekami
beta-adrenolitycznymi może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Tiazydowe leki moczopędne, w tym
hydrochlorotiazyd, mogą nasilać działanie zwiększające stężenie glukozy diazoksydu.
Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpirazon i allopurynol)
Hydrochlorotiazyd może zwiększać stężenie kwasu moczowego w surowicy i z tego względu może
zajść konieczność dostosowania dawki leków nasilających wydalanie kwasu moczowego z moczem.
Konieczne może okazać się zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpirazonu. Jednoczesne
stosowanie tiazydowych leków moczopędnych, w tym hydrochlorotiazydu, może zwiększać częstość
występowania reakcji nadwrażliwości na allopurinol.
Leki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperyden)
Dostępność biologiczna tiazydowych leków moczopędnych może zostać zwiększona pod wpływem
leków przeciwcholinergicznych, najprawdopodobniej w wyniku spowolnienia perystaltyki przewodu
pokarmowego i opóźnienia opróżniania żołądka z treści pokarmowej.
Amantadyna
Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zwiększać ryzyko wystąpienia działań niepożądanych
amantadyny.
Żywice: cholestyramina i kolestypol
Żywice jonowymienne zaburzają wchłanianie tiazydowych leków moczopędnych, w tym
hydrochlorotiazydu.
Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat)
Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych przez nerki i
nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny.
Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna)
Tiazydowe leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają działanie pochodnych kurary.
Cyklosporyna
Jednoczesne leczenie cyklosporyną może zwiększyć ryzyko hiperurykemii i powikłań typu dny.
Alkohol, leki znieczulające i uspokajające
Może wystąpić nasilenie niedociśnienia ortostatycznego.
Metyldopa
Zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów otrzymujących leczenie
skojarzone metyldopą i hydrochlorotiazydem.
Karbamazepina

6

U pacjentów otrzymujących hydrochlorotiazyd jednocześnie z karbamazepiną może wystąpić
hiponatremia. Pacjentów tych należy zatem poinformować o możliwości wystąpienia hiponatremii, a
ich stan powinien być odpowiednio monitorowany.
Środki kontrastowe z zawartością jodu
U pacjentów z odwodnieniem wywołanym lekami moczopędnymi istnieje zwiększone ryzyko
wystąpienia ostrej niewydolności nerek, zwłaszcza po podaniu dużych dawek produktów
zawierających jod. Przed podaniem tych leków pacjenta należy ponownie nawodnić.
4.6

Wpływ na płodność, ciążę i laktację

Ciąża
Walsartan
Nie zaleca się stosowania leków z grupy antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA) w trakcie
pierwszego trymestru ciąży (patrz punkt 4.4). Stosowanie leków AIIRA jest przeciwwskazane w
trakcie drugiego i trzeciego trymestru ciąży (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Potwierdzone dane epidemiologiczne dotyczące ryzyka teratogenności po podaniu inhibitorów ACE w
trakcie pierwszego trymestru ciąży nie są rozstrzygające, niemniej nie można wykluczyć niewielkiego
zwiększenia ryzyka. Brak jest danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących
ryzyka stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRA), niemniej podobne ryzyko może
istnieć dla tej klasy leków. Jeśli dalsze leczenie AIIRA nie jest nieodzowne, u pacjentek planujących
ciążę należy przejść na alternatywne leczenie przeciwnadciśnieniowe o ustalonym profilu
bezpieczeństwa stosowania w trakcie ciąży. W przypadku stwierdzenia ciąży leczenie AIIRA należy
natychmiast przerwać i, jeśli to właściwe, rozpocząć alternatywne leczenie.
Stwierdzono, że ekspozycja na AIIRA w drugim i trzecim trymestrze wywiera toksyczny wpływ na
płody (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) i noworodki ludzkie
(niewydolność nerek, hipotonia, hiperkaliemia) (patrz również punkt 5.3).
W razie ekspozycji na AIIRA począwszy od drugiego trymestru ciąży zaleca się kontrolne badania
ultrasonograficzne czynności nerek i rozwoju czaszki.
Niemowlęta, których matki stosowały AIIRA, należy objąć ścisłą obserwacją w kierunku
niedociśnienia (patrz również punkty 4.3 i 4.4).
Hydrochlorotiazyd
Doświadczenie ze stosowaniem hydrochlorotiazydu podczas ciąży, a zwłaszcza w pierwszym
trymestrze, jest ograniczone. Brak wystarczających badań na zwierzętach. Hydrochlorotiazyd przenika
przez łożysko. W oparciu o farmakologiczny mechanizm działania hydrochlorotiazydu można
stwierdzić, że jego stosowanie w drugim i trzecim trymestrze ciąży może niekorzystnie wpływać na
perfuzję płodowo-łożyskową oraz może powodować takie działania u płodu i noworodka, jak
żółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i trombocytopenia.
Laktacja
Brak informacji dotyczących stosowania walsartanu w trakcie karmienia piersią. Hydrochlorotiazyd
przenika do mleka kobiet karmiących. Z tego względu stosowanie produktu Vanatex HCT w okresie
karmienia piersią nie jest zalecane. Preferuje się alternatywne leki o lepiej ustalonym profilu
bezpieczeństwa w okresie karmienia piersią, szczególnie podczas karmienia noworodków lub
wcześniaków.
4.7

Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn

Nie przeprowadzono badań nad wpływem produktu Vanatex HCT na zdolność prowadzenia pojazdów
mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. W trakcie prowadzenia pojazdów
7

lub obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu należy wziąć pod uwagę możliwość
sporadycznego występowania zawrotów głowy lub uczucia zmęczenia.
4.8

Działania niepożądane

Działania niepożądane zgłaszane w badaniach klinicznych i laboratoryjnych występujące częściej po
walsartanie z hydrochlorotiazydem niż po podaniu placebo oraz pojedyncze zgłoszenia po
wprowadzeniu produktu do obrotu zostały przedstawione niżej z uwzględnieniem klasyfikacji
układów i narządów. Podczas leczenia skojarzonego walsartanem i hydrochlorotiazydem mogą
wystąpić działania niepożądane związane z każdym ze składników podanych w monoterapii, których
nie obserwowano w badaniach klinicznych.
Działania niepożądane zostały pogrupowane według częstości występowania, poczynając od
najczęstszych, zgodnie z następującą konwencją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100 do <1/10);
niezbyt często (≥1/1 000 do <1/100); rzadko (≥1/10 000 do <1/1 000); bardzo rzadko (< 1/10 000), nie
znana (częstość nie może być określona na podstawie dostępnych danych). W obrębie każdej grupy o
określonej częstości występowania objawy niepożądane są wymienione zgodnie ze zmniejszającym
się nasileniem.
Tabela 1. Częstość występowania działań niepożądanych związanych z walsartanem /
hydrochlorotiazydem
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Niezbyt często:
Odwodnienie
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo rzadko:
Zawroty głowy
Niezbyt często:
Parestezje
Nie znana:
Omdlenie
Zaburzenia oka
Niezbyt często:

Nieostre widzenie

Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często:
Szum w uszach
Zaburzenia naczyniowe
Niezbyt często:
Niedociśnienie
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często:
Kaszel
Nie znana:
Niekardiogenny obrzęk płuc
Zaburzenia żołądka i jelit
Bardzo rzadko:
Biegunka
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Niezbyt często:
Bóle mięśni
Bardzo rzadko:
Bóle stawów
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Nie znana:
Zaburzona czynność nerek
Zaburzenia ogólne i stany w miejscu podania
8

Niezbyt często:

Uczucie zmęczenia

Badania diagnostyczne
Nie znana:
Zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy, zwiększenie stężenia
bilirubiny i kreatyniny w surowicy, hipokaliemia, hiponatremia, zwiększenie
stężenia azotu mocznikowego we krwi, neutropenia.
Dodatkowe informacje o poszczególnych składnikach leku
Działania niepożądane zgłaszane wcześniej po zastosowaniu każdego ze składników leku mogą być
potencjalnymi działaniami niepożądanymi produktu Vanatex HCT, nawet, jeśli nie były obserwowane
w badaniach klinicznych lub po wprowadzeniu leku do obrotu.
Tabela 2. Częstość występowania działań niepożądanych związanych z walsartanem
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nie znana:
Zmniejszenie stężenia hemoglobiny, zmniejszenie hematokrytu,
małopłytkowość
Zaburzenia układu immunologicznego
Nie znana:
Inne reakcje nadwrażliwości/reakcje alergiczne, w tym choroba posurowicza
Zaburzenia metabolizmu i odżywiania
Nie znana:
Zwiększenie stężenia potasu w surowicy
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często:
Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zaburzenia naczyniowe
Nie znana:
Zapalenie naczyń
Zaburzenia żołądka i jelit
Niezbyt często:
Ból brzucha
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Nie znana:
Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nie znana:
Obrzęk naczynioruchowy, wysypka, świąd
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Nie znana:
Niewydolność nerek.
Tabela 3. Częstość występowania działań niepożądanych związanych z hydrochlorotiazydem
Hydrochlorotiazyd jest lekiem często przepisywanym od wielu lat, nierzadko w dawkach większych
niż podawane w produkcie Vanatex HCT. U pacjentów leczonych tiazydowymi lekami
moczopędnymi, w tym hydrochlorotiazydem, w monoterapii zgłaszano następujące działania
niepożądane:
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Rzadko:
Małopłytkowość, niekiedy z plamicą
Bardzo rzadko:
Agranulocytoza, leukopenia, niedokrwistość hemolityczna, zahamowanie
czynności szpiku kostnego
Zaburzenia układu immunologicznego
Bardzo rzadko:
Reakcje nadwrażliwości
9

Zaburzenia psychiczne
Rzadko:
Depresja, zaburzenia snu
Zaburzenia układu nerwowego
Rzadko:
Ból głowy
Zaburzenia serca
Rzadko:

Zaburzenia rytmu serca

Zaburzenia naczyniowe
Często:
Niedociśnienie ortostyczne
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Bardzo rzadko:
Niewydolność oddechowa z zapaleniem i obrzękiem płuc
Zaburzenia żołądka i jelit
Często:
Utrata apetytu, łagodne nudności i wymioty
Rzadko:
Zaparcie, uczucie dyskomfortu w przewodzie pokarmowym
Bardzo rzadko:
Zapalenie trzustki
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Rzadko:
Cholestaza wewnątrzwątrobowa lub żółtaczka
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Często:
Pokrzywka i inne postacie wysypki
Rzadko:
Uczulenie na światło
Bardzo rzadko:
Martwicze zapalenie naczyń i toksyczna nekroliza naskórka, skórne reakcje
tocznio-podobne, uaktywnienie skórnej postaci tocznia rumieniowatego
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Często:
Impotencja
4.9

Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie walsartanu może spowodować znaczne niedociśnienie tętnicze, co może
doprowadzić do zaburzeń świadomości, zapaści krążeniowej i (lub) wstrząsu. Ponadto, na skutek
przedawkowania hydrochlorotiazydu mogą wystąpić takie objawy przedmiotowe i podmiotowe jak:
nudności, senność, hipowolemia i zaburzenia elektrolitowe związane z zaburzeniami rytmu serca i
skurczami mięśni.
Leczenie
Postępowanie po przedawkowaniu zależy od czasu przyjęcia leku i rodzaju oraz ciężkości objawów;
najistotniejsze jest ustabilizowanie krążenia.
W przypadku wystąpienia niedociśnienia tętniczego pacjenta należy ułożyć w pozycji na plecach, a
następnie szybko uzupełnić sole i płyny.
Usunięcie walsartanu z krążenia za pomocą hemodializy nie jest możliwe z uwagi na silne wiązanie z
białkami osocza, natomiast hydrochlorotiazyd może być usuwany tą drogą.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne
10

Grupa farmakoterapeutyczna: Antagoniści angiotensyny II i leki moczopędne, walsartan i leki
moczopędne; Kod ATC: C09D A03.
Walsartan/hydrochlorotiazyd
W podwójnie zaślepionym, randomizowanym, z grupą kontrolną poddawaną aktywnemu leczeniu
badaniu z udziałem pacjentów nie reagujących wystarczająco na leczenie hydrochlorotiazydem w
dawce 12,5 mg, znamiennie większe średnie obniżenie skurczowego/rozkurczowego ciśnienia krwi
obserwowano po podaniu leczenia skojarzonego walsartanem/hydrochlorotiazydem w dawce
160/12,5 mg (12,4/7,5 mmHg) w porównaniu z leczeniem hydrochlorotiazydem w dawce 25 mg
(5,6/2,1 mmHg). Ponadto, u znamiennie większego odsetka pacjentów odnotowano odpowiedź na
leczenie (ciśnienie krwi <140/90 mmHg lub obniżenie ciśnienia skurczowego o ≥20 mmHg lub
obniżenie ciśnienia rozkurczowego o ≥10 mmHg) po zastosowaniu skojarzenia walsartanu z
hydrochlorotiazydem w dawce 160/12,5 mg (50%) w porównaniu z samym hydrochlorotiazydem w
dawce 25 mg (25%).
W podwójnie zaślepionym, randomizowanym, z grupą kontrolną poddawaną aktywnemu leczeniu
badaniu z udziałem pacjentów nie reagujących wystarczająco na leczenie walsartanem w dawce
160 mg, znamiennie większe średnie obniżenie skurczowego/rozkurczowego ciśnienia krwi
obserwowano po podaniu zarówno leczenia skojarzonego walsartanem/hydrochlorotiazydem w dawce
160/25 mg (14,6/11,9 mmHg), jak i leczenia skojarzonego walsartanem/hydrochlorotiazydem w
dawce 160/12,5 mg (12,4/10,4 mmHg) w porównaniu z leczeniem walsartanem w dawce 160 mg
(8,7/8,8 mmHg). Różnica w obniżeniu ciśnienia krwi pomiędzy dawkami 160/25 mg a 160/12,5 mg
również osiągnęła znamienność statystyczną. Ponadto, u znamiennie większego odsetka pacjentów
odnotowano odpowiedź na leczenie (rozkurczowe ciśnienie krwi <90 mmHg lub obniżenie o
≥10 mmHg) po zastosowaniu skojarzenia walsartanu z hydrochlorotiazydem w dawce 160/25 mg
(68%) i 160/12,5 mg (62%) w porównaniu z walsartanem w dawce 160 mg (49%).
W podwójnie zaślepionym, randomizowanym badaniu kontrolowanym placebo, ze schematem oceny
czynnikowej, porównującym leczenie skojarzone różnymi dawkami walsartanu z
hydrochlorotiazydem z leczeniem poszczególnymi składnikami w monoterapii, znamiennie większe
średnie obniżenie skurczowego/rozkurczowego ciśnienia krwi obserwowano po podaniu leczenia
skojarzonego walsartanem/hydrochlorotiazydem w dawce 160/12,5 mg (17,8/13,5 mmHg) i
160/25 mg (22,5/15,3 mmHg) w porównaniu z placebo (1,9/4,1 mmHg) i odpowiadającą im
monoterapią, tzn. hydrochlorotiazydem w dawce 12,5 mg (7,3/7,2 mmHg), hydrochlorotiazydem w
dawce 25 mg (12,7/9,3 mmHg) oraz walsartanem w dawce 160 mg (12,1/9,4 mmHg). Ponadto, u
znamiennie większego odsetka pacjentów odnotowano odpowiedź na leczenie (rozkurczowe ciśnienie
krwi <90 mmHg lub obniżenie o ≥10 mmHg) po zastosowaniu skojarzenia walsartanu z
hydrochlorotiazydem w dawce 160/25 mg (81%) i skojarzenia walsartanu z hydrochlorotiazydem w
dawce 160/12,5 mg (76%) w porównaniu z placebo (29%) i odpowiadającą im monoterapią, tzn.
hydrochlorotiazydem w dawce 12,5 mg (41%), hydrochlorotiazydem w dawce 25 mg (54%) i
walsartanem w dawce 160 mg (59%).
W badaniach klinicznych, w których podawano walsartan z hydrochlorotiazydem obserwowano,
zależne od dawki, zmniejszenie stężenia potasu w surowicy. Zmniejszenie stężenia potasu w surowicy
występowało częściej u pacjentów otrzymujących 25 mg hydrochlorotiazydu niż u pacjentów
leczonych 12,5 mg hydrochlorotiazydu. W kontrolowanych badaniach klinicznych z zastosowaniem
leczenia skojarzonego walsartanem z hydrochlorotiazydem, działanie hydrochlorotiazydu polegające
na zmniejszaniu stężenia potasu było osłabione pod wpływem oszczędzającego potas działania
walsartanu.
Korzystny wpływ walsartanu w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem na zachorowalność lub
śmiertelność z powodu chorób układu sercowo-naczyniowego nie jest obecnie znany.
Badania epidemiologiczne wykazały, że długotrwałe leczenie hydrochlorotiazydem zmniejsza ryzyko
wystąpienia chorób i zgonu z powodu zaburzeń układu sercowo-naczyniowego.
11

Walsartan
Walsartan jest aktywnym po podaniu doustnym i specyficznym antagonistą receptora angiotensyny II
(Ang II). Działa wybiórczo na podtyp receptora AT1, który jest odpowiedzialny za znane działania
angiotensyny II. Zwiększone stężenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu receptora AT1 przez
walsartan może stymulować odblokowany receptor AT 2, który wydaje się działać antagonistycznie w
stosunku do działania receptora AT1. Walsartan nie wykazuje nawet częściowej aktywności
agonistycznej w stosunku do receptora AT1 i ma dużo większe (około 20 000 razy) powinowactwo do
receptora AT1 niż do receptora AT2. Nie stwierdzono, aby walsartan wiązał się lub blokował inne
receptory hormonów lub kanały jonowe, o których wiadomo, że są istotne w regulacji układu
krążenia.
Walsartan nie hamuje aktywności konwertazy angiotensyny (ACE, znanej również jako kininaza II),
która przekształca Ang I w Ang II i powoduje rozpad bradykininy. Z uwagi na brak wpływu na ACE i
brak nasilania działania bradykininy lub substancji P, prawdopodobieństwo wystąpienia kaszlu przy
stosowaniu antagonistów receptora angiotensyny II jest niewielkie. W badaniach klinicznych, w
których walsartan był porównywany z inhibitorem ACE, częstość występowania suchego kaszlu była
znamiennie mniejsza (P <0,05) u pacjentów leczonych walsartanem niż u pacjentów, którzy
otrzymywali inhibitor ACE (odpowiednio 2,6% i 7,9%). W badaniu klinicznym pacjentów z suchym
kaszlem w trakcie leczenia inhibitorami ACE w wywiadzie 19,5% osób otrzymujących walsartan i
19,0% przyjmujących tiazydowe leki moczopędne skarżyło się na występowanie kaszlu w porównaniu
z 68,5% pacjentów leczonych inhibitorami ACE (P <0,05).
Podawanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym powoduje zmniejszenie ciśnienia
tętniczego krwi bez wpływu na częstość tętna. U większości pacjentów po podaniu pojedynczej dawki
doustnej początek działania przeciwnadciśnieniowego występuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne
obniżenie ciśnienia tętniczego krwi jest osiągane w ciągu 4-6 godzin. Działanie
przeciwnadciśnieniowe utrzymuje się przez 24 godziny od przyjęcia dawki. Podczas wielokrotnego
podawania, maksymalne obniżenie ciśnienia tętniczego krwi po zastosowaniu którejkolwiek z dawek
jest na ogół osiągane w ciągu 2-4 tygodni i utrzymuje się w czasie długotrwałego leczenia.
Leczenie skojarzone z hydrochlorotiazydem znacząco zwiększa działanie przeciwnadciśnieniowe
produktu.
Nagłe odstawienie walsartanu nie było związane z występowaniem tzw. nadciśnienia z odbicia ani
innymi klinicznymi zdarzeniami niepożądanymi.
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2 oraz mikroalbuminurią wykazano, że
walsartan zmniejsza wydalanie albumin w moczu. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria
Reduction with Valsartan) oceniono zmniejszanie wydalania albumin w moczu (UAE) podczas
leczenia walsartanem (80-160 mg/dobę) w porównaniu z amlodypiną (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów
z cukrzycą typu 2 (średnia wieku: 58 lat; 265 mężczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 μg/min;
amlodypina: 55,4 μg/min), prawidłowym lub wysokim ciśnieniem krwi oraz z zachowaną czynnością
nerek (stężenie kreatyniny we krwi <120 μmol/l). Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się (p <0,001) o
42% (–24,2 μg/min; 95% przedział ufności: –40,4 do –19,1) u pacjentów leczonych walsartanem i o
około 3% (–1,7 μg/min; 95% przedział ufności: –5,6 do 14,9) u pacjentów leczonych amlodypiną
pomimo podobnych wskaźników zmniejszenia ciśnienia krwi w obu grupach. W badaniu DROP (ang.
Diovan Reduction of Proteinuria) dokonano dalszej oceny skuteczności walsartanu w zakresie
zmniejszania UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie krwi =150/88 mmHg) z
cukrzycą typu 2, albuminurią (średnia = 102 μg/min; 20-700 μg/min) i zachowaną czynnością nerek
(średnie stężenie kreatyniny w surowicy = 80 μmol/l). Przeprowadzono randomizację pacjentów do
jednej z 3 dawek walsartanu (160, 320 i 640 mg/dobę), a następnie prowadzono leczenie przez
30 tygodni. Celem badania było ustalenie optymalnej dawki walsartanu w zakresie zmniejszania UAE
u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. Po 30 tygodniach nastąpiło znamienne
zmniejszenie procentowe UAE o 36% w stosunku do poziomu początkowego przy leczeniu
walsartanem w dawce 160 mg (95% przedział ufności: 22% do 47%) i o 44% przy leczeniu
walsartanem w dawce 320 mg (95% przedział ufności: 31% do 54%). Stwierdzono, że dawka 16012

320 mg walsartanu powodowała klinicznie istotne zmniejszenie UAE u pacjentów z nadciśnieniem
tętniczym i cukrzycą typu 2.
Hydrochlorotiazyd
Tiazydowe leki moczopędne działają głównie w dystalnych nerkowych kanalikach krętych.
Wykazano, że w korze nerki znajduje się receptor o dużym powinowactwie będący głównym
miejscem wiązania dla moczopędnego działania tiazydów oraz hamowania transportu NaCl w
dystalnych nerkowych kanalikach krętych. Mechanizm działania tiazydowych leków moczopędnych
polega na hamowaniu transportu błonowego Na+Cl, prawdopodobnie w drodze konkurowania o
miejsca Cl, wpływając na proces wchłaniania zwrotnego elektrolitów: działanie bezpośrednie polega
na zwiększeniu wydalania sodu i chlorków w przybliżeniu w równym stopniu, a działanie pośrednie to
działanie moczopędne, zmniejszające objętość osocza, a w rezultacie zwiększające aktywność
reninową osocza, zwiększające wydzielanie aldosteronu, zwiększające wydalanie potasu z moczem i
zmniejszające stężenie potasu w surowicy. Mediatorem układu renina-aldosteron jest angiotensyna II,
a więc podczas jednoczesnego podawania walsartanu zmniejszenie stężenia potasu w surowicy jest
mniej wyraźne niż po zastosowaniu monoterapii hydrochlorotiazydem.
5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Walsartan/hydrochlorotiazyd
Dostępność układowa hydrochlorotiazydu jest zmniejszona o około 30% podczas jednoczesnego
podawania walsartanu. Kinetyka walsartanu nie ulega znacznym zmianom pod wpływem
jednoczesnego podawania hydrochlorotiazydu. Wspomniana interakcja nie ma wpływu na stosowanie
walsartanu w skojarzeniu z hydrochlorotiazydem, ponieważ w kontrolowanych badaniach klinicznych
wykazano wyraźne działanie przeciwnadciśnieniowe leczenia skojarzonego, większe niż po
zastosowaniu każdego ze składników w monoterapii lub placebo.
Walsartan
Wchłanianie
Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stężenie walsartanu w osoczu występuje po 24 godzinach. Średnia bezwzględna biodostępność leku wynosi 23%. W przypadku podania walsartanu
z pokarmem pole powierzchni pod krzywą (AUC) dla walsartanu jest zmniejszone o około 40%, a
maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) o około 50%, chociaż od około 8. godziny po podaniu dawki
stężenia walsartanu w osoczu są podobne w grupie przyjmującej lek z posiłkiem i w grupie
przyjmującej lek na czczo. Wraz ze zmniejszeniem AUC nie następuje jednak klinicznie znamienne
osłabienie działania terapeutycznego, dlatego walsartan można podawać z posiłkiem lub bez posiłku.
Dystrybucja
Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu dożylnym wynosi około 17 litrów,
co wskazuje na brak rozległej dystrybucji walsartanu w tkankach. Walsartan w dużym stopniu wiąże
się z białkami osocza (94–97%), głównie z albuminami.
Biotransformacja
Walsartan nie ulega biotransformacji w większym stopniu, ponieważ jedynie około 20% dawki jest
wykrywane w postaci metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty w osoczu w małych stężeniach
(poniżej 10% pola powierzchni pod krzywą (AUC) dla walsartanu). Metabolit ten jest
farmakologicznie nieczynny.
Wydalanie
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t½α <1 h i t½ß około 9 h).
Walsartan jest wydalany przede wszystkim z kałem (około 83% dawki) i z moczem (około 13%
dawki), głównie w postaci niezmienionej. Po podaniu dożylnym klirens walsartanu z osocza wynosi
około 2 l/h, a klirens nerkowy około 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania
walsartanu wynosi 6 godzin.
13

Hydrochlorotiazyd
Wchłanianie
Wchłanianie hydrochlorotiazydu po podaniu dawki doustnej następuje szybko (tmax około 2 h) i jest
podobne dla leku podanego w postaci zawiesiny i tabletek. Bezwzględna dostępność biologiczna
hydrochlorotiazydu wynosi 60–80% po podaniu doustnym. Zgłaszano, że przyjmowanie
hydrochlorotiazydu z pokarmem zarówno zmniejszało jak i zwiększało układową dostępność leku w
porównaniu z podaniem go na czczo. Działania te nie były nasilone, a ich znaczenie kliniczne jest
minimalne. Zwiększenie średniej wielkości pola powierzchni pod krzywą przebiega liniowo i jest
proporcjonalne do dawki w zakresie dawek terapeutycznych. Wielokrotne podawanie
hydrochlorotiazydu nie powoduje zmian jego właściwości farmakokinetycznych, a dawkowanie raz na
dobę skutkuje minimalną kumulacją leku.
Dystrybucja
Kinetykę dystrybucji i eliminacji opisuje zasadniczo dwuwykładnicza funkcja zaniku. Pozorna
objętość dystrybucji wynosi 4–8 l/kg.
Hydrochlorotiazyd znajdujący się w układzie krążenia wiąże się z białkami osocza (40–70%), głównie
z albuminami. Hydrochlorotiazyd ulega również kumulacji w erytrocytach w ilości stanowiącej około
1,8-krotność kumulacji w osoczu.
Wydalanie
W przypadku hydrochlorotiazydu ponad 95% wchłoniętej dawki jest wydalane w postaci
niezmienionej z moczem. Klirens nerkowy polega na biernej filtracji i czynnym wydzielaniu do
kanalików nerkowych. Okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 6-15 h.
Specjalne grupy pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w wieku podeszłym obserwowano nieco zwiększoną ekspozycję
ogólnoustrojową na walsartan w porównaniu z osobami młodymi, jednakże nie wykazano, aby miało
to jakiekolwiek znaczenie kliniczne.
Ograniczone dane sugerują, że układowy klirens hydrochlorotiazydu jest zmniejszony u pacjentów w
podeszłym wieku, zarówno zdrowych jak i chorujących na nadciśnienie, w porównaniu ze zdrowymi
młodymi ochotnikami.
Zaburzenia czynności nerek
W przypadku stosowania zalecanych dawek produktu Vanatex HCT nie ma konieczności
dostosowywania dawki leku u pacjentów z klirensem kreatyniny mieszczącym się w zakresie 30–
70 ml/min.
Brak danych dotyczących stosowania produktu Vanatex HCT u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami
czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) oraz u pacjentów dializowanych. Walsartan wiąże
się w dużym stopniu z białkami osocza i nie można go usunąć za pomocą dializy, natomiast
hydrochlorotiazyd może być usunięty z ustroju podczas dializy.
Klirens nerkowy hydrochlorotiazydu polega na biernej filtracji i czynnym wydzielaniu do kanalików
nerkowych. Zgodnie z oczekiwaniami wobec związku, który jest usuwany niemal wyłącznie przez
nerki, czynność nerek ma znaczący wpływ na właściwości farmakokinetyczne hydrochlorotiazydu
(patrz punkt 4.3).
Zaburzenia czynności wątroby

14

W badaniach farmakokinetyki u pacjentów z łagodnymi (n=6) i umiarkowanymi (n=5) zaburzeniami
czynności wątroby, ekspozycja na walsartan była niemal dwukrotnie większa w porównaniu ze
zdrowymi ochotnikami.
Brak danych dotyczących stosowania walsartanu u pacjentów z ciężkimi zaburzeniami czynności
wątroby (patrz punkt 4.3). Choroba wątroby nie ma znamiennego wpływu na farmakokinetykę
hydrochlorotiazydu.
5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Potencjalna toksyczność po doustnym podaniu skojarzenia walsartanu z hydrochlorotiazydem była
oceniana u szczurów i marmozet w badaniach trwających do 6 miesięcy. Nie odkryto żadnych danych
wykluczających stosowanie terapeutycznych dawek u ludzi.
Zmiany wywołane stosowaniem produktu złożonego w badaniach toksyczności przewlekłej są
najprawdopodobniej spowodowane przez walsartan wchodzący w skład produktu. Narządem
docelowym, w którym objawiała się toksyczność były nerki, a reakcja była bardziej wyraźna u
marmozet niż u szczurów. Stosowanie produktu złożonego było przyczyną uszkodzenia nerek
(neuropatii i nacieków bazofilowych w kanalikach nerkowych, zwiększenia stężenia mocznika i
kreatyniny w osoczu, zwiększenia stężenia potasu w surowicy, zwiększenia objętości moczu i stężenia
elektrolitów w moczu od dawki 30 mg/kg mc./dobę walsartanu w skojarzeniu z 9 mg/kg mc./dobę
hydrochlorotiazydu u szczurów oraz 10 + 3 mg/kg mc./dobę u marmozet), prawdopodobnie w wyniku
zmian hemodynamicznych w nerkach. Dawki te stosowane u szczurów stanowią równoważnik
odpowiednio 0,9 i 3,5-krotności maksymalnych dawek walsartanu i hydrochlorotiazydu zalecanych u
ludzi w przeliczeniu na mg/m2 pc. U marmozet dawki te odpowiadają 0,3 i 1,2-krotności
maksymalnych dawek walsartanu i hydrochlorotiazydu zalecanych u ludzi w przeliczeniu na
mg/m2 pc. (W obliczeniach przyjęto stosowanie doustnej dawki 320 mg/dobę walsartanu w
skojarzeniu z 25 mg/dobę hydrochlorotiazydu u pacjenta ważącego 60 kg.).
Duże dawki skojarzone walsartanu z hydrochlorotiazydem zmniejszały parametry
czerwonokrwinkowe (liczbę erytrocytów, hemoglobinę, hematokryt, od dawki
100+31 mg/kg mc./dobę u szczurów oraz 30+9 mg/kg mc./dobę u marmozet). Dawki te stosowane u
szczurów stanowią równoważnik odpowiednio 3,0 i 12-krotności maksymalnych dawek walsartanu i
hydrochlorotiazydu zalecanych u ludzi w przeliczeniu na mg/m2 pc. U marmozet dawki te
odpowiadają 0,9 i 3,5-krotności maksymalnych dawek walsartanu i hydrochlorotiazydu zalecanych u
ludzi w przeliczeniu na mg/m2 pc. (W obliczeniach przyjęto stosowanie doustnej dawki 320 mg/dobę
walsartanu w skojarzeniu z 25 mg/dobę hydrochlorotiazydu u pacjenta ważącego 60 kg.).
U marmozet obserwowano również uszkodzenia błony śluzowej żołądka (od dawki
30+9 mg/kg mc./dobę). Skojarzenie walsartanu z hydrochlorotiazydem prowadziło również do
przerostu tętniczek doprowadzających w nerkach (przy dawce 600+188 mg/kg mc./dobę u szczurów i
od dawki 30+9 mg/kg mc./dobę u marmozet). Dawki te stosowane u marmozet stanowią równoważnik
odpowiednio 0,9 i 3,5-krotności maksymalnych dawek walsartanu i hydrochlorotiazydu zalecanych u
ludzi w przeliczeniu na mg/m2 pc. U szczurów dawki te odpowiadają 18 i 73-krotności maksymalnych
dawek walsartanu i hydrochlorotiazydu zalecanych u ludzi w przeliczeniu na mg/m2 pc. (W
obliczeniach przyjęto stosowanie doustnej dawki 320 mg/dobę walsartanu w skojarzeniu z 25 mg/dobę
hydrochlorotiazydu u pacjenta ważącego 60 kg.).
Wymienione wyżej działania wydają się wynikać z farmakologicznych działań dużych dawek
walsartanu (blokowanie wywoływanego przez angiotensynę II hamowania uwalniania reniny, z
pobudzaniem komórek wytwarzających reninę) i występują również po podaniu inhibitorów ACE.
Wydaje się, że dane te nie mają znaczenia dla zastosowania walsartanu w dawkach terapeutycznych u
ludzi.

15

Skojarzenie walsartanu z hydrochlorotiazydem nie było badane pod kątem ewentualnego działania
mutagennego, klastogennego lub rakotwórczego, ponieważ nie stwierdzono dowodów na
występowanie interakcji pomiędzy tymi dwiema substancjami. Jednak badania takie były prowadzone
oddzielnie dla walsartanu i hydrochlorotiazydu, nie wykazując dowodów na mutagenne, klastogenne
lub rakotwórcze działanie tych substancji.
U szczurów toksyczne dawki u matki (600 mg/kg mc./dobę) w trakcie ostatnich dni ciąży i laktacji
prowadziły do zmniejszenia wskaźnika przeżywalności, mniejszego przyrostu masy ciała i opóźnienia
rozwoju (oddzielnie małżowiny usznej i otwór w kanale słuchowym) u potomstwa (patrz punkt 4.6).
Takie dawki u szczurów (600 mg/kg mc./dobę) są około 18-krotnie większe od maksymalnej zalecanej
dawki u ludzi wyrażonej w mg/m2 pc. (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i pacjenta
o masie ciała 60 kg). Podobne wyniki obserwowano po podaniu walsartanu w skojarzeniu z
hydrochlorotiazydem szczurom i królikom. W badaniach rozwoju zarodka i płodu (segment II) z
zastosowaniem walsartanu z hydrochlorotiazydem u szczurów i królików nie stwierdzono dowodów
na teratogenne działanie leku, obserwowano jednak działanie toksyczne na płód po podaniu dawek
toksycznych dla matki.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki
Laktoza jednowodna
Kroskarmeloza sodowa
Krzemionka koloidalna bezwodna
Magnezu stearynian
Otoczka tabletki
Advantia Prime 185998BA01 o składzie:
Hypromeloza 6 cP
Makrogol 400
Tytanu dwutlenek (E171)
Żelaza tlenek czerwony (E 172)
Żelaza tlenek żółty (E 172)
Żelaza tlenek czarny (E 172)
6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.
6.3

Okres ważności

30 miesięcy.
6.4

Specjalne środki ostrożności podczas przechowywania

Nie przechowywać w temperaturze powyżej 30°C.
6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

14 lub 28 tabletek w blistrach z folii Al/PVC/PVDC oraz tekturowym pudełku.
6.6

Specjalne środki ostrożności dotyczące usuwania
16

Brak szczególnych wymagań.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

Zakłady Farmaceutyczne POLPHARMA SA
ul. Pelplińska 19, 83-200 Starogard Gdański

8.

NUMER(-Y) POZWOLENIA(-Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU / DATA PRZEDŁUŻENIA POZWOLENIA

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

17

Zakres wskazań objętych refundacją We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji
Termin wejścia w życie decyzji 2014-05-01
Grupa limitowa 45.0, Antagoniści angiotensyny II - produkty jednoskładnikowe i złożone
Urzędowa cena zbytu 22.68 zł
Cena detaliczna 29.52 zł
Wysokość limitu finansowania 27.14 zł
Wysokość dopłaty świadczeniobiorcy 10.52 zł
Wskazania do stosowania
(ChPL - pkt. 4.1)
Leczenie samoistnego nadciśnienia tętniczego u osób dorosłych.
Produkt złożony Vanatex HCT o ustalonej dawce jest wskazany do stosowania u pacjentów, u których
ciśnienie tętnicze krwi nie jest wystarczająco kontrolowane za pomocą monoterapii walsartanem lub
hydrochlorotiazydem.