Wyszukiwarka leków refundowanych

Kontakt
Blog
Niezbędne informacje o lekach refundowanych dla lekarzy i pacjentów.
Znajdź szybko wskazania oraz poziom odpłatności leków
refundowanych ogłoszonych przez MZ dnia 1 listopada 2014r.

Wprowadź nazwę substancji czynnej lub leku.

Wyszukiwarka zawiera wykaz leków refundowanych obowiązujący od 1 listopada 2014r.


«Powrót


Neurotop retard 600, tabl. o przedłużonym uwalnianiu, 600 mg


Substancja czynna
Carbamazepinum
Zawartość opakowania 50 tabl. (5 blist.po 10 szt.)
Poziom odpłatności bezpłatny              (Uwaga: poziom odpłatności zależny od zakresu wskazań) Sprawdź
Charakterystyka leku
(ChPL)
PDF       HTML
CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO
1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Neurotop retard 600 tabletki o przedłużonym uwalnianiu
2.

SKŁAD JAKOŚCIOWY I ILOŚCIOWY SUBSTANCJI CZYNNEJ

Jedna tabletka o przedłużonym uwalnianiu zawiera: 600 mg karbamazepiny (Carbamazepinum)
Pełny wykaz substancji pomocniczych patrz punkt 6.1.
3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletki o przedłużonym uwalnianiu.
4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1.

Wskazania do stosowania


Padaczka
- napady częściowe złożone lub proste
- napady uogólnione toniczno-kloniczne; mieszane postacie napadów
Zespoły maniakalne oraz zapobieganie zaburzeniom maniakalno-depresyjnym
(dwubiegunowym).
Alkoholowy zespół abstynencyjny.
Idiopatyczny nerwoból nerwu trójdzielnego oraz nerwoból nerwu trójdzielnego w przebiegu
stwardnienia rozsianego.
Karbamazepina jest zazwyczaj nieskuteczna w napadach z utratą świadomości (petit mal) oraz w
napadach mioklonicznych
4.2. Dawkowanie i sposób podawania
Jeśli wymagane jest podawanie wyższych dawek, dostępny jest Neurotop retard 300
Terapia przeciwdrgawkowa
Przy wprowadzaniu karbamazepiny wskazane jest stopniowe zmniejszanie dawek poprzednio
podawanych leków przeciwdrgawkowych.
Dorośli i dzieci powyżej 10 roku życia:
Zazwyczaj terapię rozpoczyna się od dwóch tabletek 150 mg na dobę, następnie dawkę powoli
zwiększa się do osiągnięta indywidualnej dawki optymalnej. Zalecane jest zwiększanie dawki
wieczornej. Dawka podtrzymująca wynosi 600 mg na dobę. Jeżeli lek jest podawany raz
dziennie należy przyjmować go wieczorem.
Dzieci od 6 do 10 roku życia: 15 mg do 20 mg na kg masy ciała na dobę: tabletki 150 mg lub
300 mg dwa razy na dobę (rano i wieczorem).

Zespoły maniakalne oraz zapobieganie zaburzeniom maniakalno-depresyjnym
(dwubiegunowym).
Zazwyczaj podaje się od 300 mg do 1500 mg na dobę. Najczęściej zaleca się 600 mg
karbamazepiny na dobę w dwóch dawkach.
Przy leczeniu ostrego stanu manii, dawkę należy zwiększać w szybkim tempie, natomiast w
profilaktyce choroby afektywnej dwubiegunowej dawkę należy zwiększać stopniowo, aby
zapewnić optymalną tolerancję.
Neuralgia nerwu trójdzielnego:
Zazwyczaj leczenie rozpoczyna się od dawki 300 mg raz na dobę, a następnie powoli zwiększa
się dawkę do ustąpienia bólu. Później należy ustalić minimalną skuteczną dawkę przez
stopniowe obniżanie jej. Zazwyczaj dawka dobowa wynosi 600 mg.
Alkoholowy zespół abstynencyjny.
Zazwyczaj dawka dobowa wynosi 600 mg . W ostrych przypadkach można podać 1200 mg na
dobę w ciągu kilku pierwszych dni leczenia.
Dawkowane u pacjentów z poważnym zaburzeniem czynności nerek:
U pacjentów z szybkością przesączania kłębkowego poniżej 10 ml/min i u pacjentów
dializowanych, należy podawać 75% zwykłej dawki.
Sposób podawania:
Tabletki należy połykać popijając płynem podczas lub po posiłkach.
Tabletki można dzielić bez utraty właściwości przedłużonego uwalniania. Tabletki mogą być
rozpuszczane w różnych płynach (1 szklanka wody, herbaty, mleka lub soku owocowego oprócz soku grapefruitowego; patrz 5.2 Właściwości farmakokinetyczne). Roztwór należy wypić
natychmiast po przygotowaniu.
4.3. Przeciwwskazania
Stwierdzona nadwrażliwość na karbamazepinę lub leki o podobnej budowie chemicznej (np.
trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne) lub którąkolwiek z substancji pomocniczych.
Stosowanie u pacjentów z blokiem przedsionkowo-komorowym, stwierdzonymi w wywiadzie
zaburzeniami czynności szpiku kostnego lub porfirią wątrobową (np. ostra porfiria przerywana,
porfiria mieszana, porfiria skórna późna).
Równoczesne stosowanie karbamazepiny z inhibitorami MAO jest nie wskazane (patrz punkt 4.5
Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji)
4.4. Specjalne ostrzeżenia i środki ostrożności dotyczące stosowania
W czasie stosowania karbamazepiny występowały przypadki agranulocytozy i niedokrwistości
aplastycznej; jednak z powodu bardzo niewielkiej częstości występowania trudno jednoznacznie
ocenić ryzyko związane ze stosowaniem karbamazepiny. Ryzyko wystąpienia w nie leczonej
populacji dla agranulocytozy oceniono na 4,7 osoby na milion w ciągu roku, a dla
niedokrwistości plastycznej na 2,0 osoby na milion w ciągu roku.
W wyniku stosowania karbamazepiny, zmniejszenie liczby płytek krwi lub białych krwinek
występuje sporadycznie lub często. Przed rozpoczęciem leczenia z zastosowaniem
karbamazepiny należy wykonać badanie krwi, łącznie z liczbą płytek krwi i retikulocytów oraz
stężenia żelaza w surowicy w celu oznaczenia wartości początkowej. Następnie należy okresowo
wykonywać powyższe badania.

Pacjenci oraz osoby opiekujące się nimi powinni być poinformowani o wczesnych oznakach i
objawach wskazujących na możliwość występowania problemów hematologicznych oraz reakcji
dermatologicznych i odczynów wątrobowych. Pacjenci powinni być ostrzeżeni, że jeżeli pojawią
się takie objawy jak gorączka, ból gardła, wysypka, owrzodzenie jamy ustnej, łatwe pojawianie
się siniaków, wybroczyny lub plamica, należy niezwłocznie skonsultować się z lekarzem.
Jeśli podczas leczenia liczba białych krwinek lub liczba płytek krwi ulegnie zmniejszeniu, należy
dokładnie obserwować pacjenta oraz monitorować parametry morfologiczne krwi. Leczenie
należy przerwać, jeśli u pacjenta rozwinie się leukopenia z towarzyszącymi objawami
klinicznymi jak gorączka lub ból gardła. Leczenie należy przerwać również w przypadku
wystąpienia jakichkolwiek objawów zahamowania czynności szpiku kostnego.
Przed rozpoczęciem leczenia oraz okresowo w trakcie leczenia należy przeprowadzać testy
wątrobowe, szczególnie u pacjentów ze stwierdzoną w wywiadzie chorobą wątroby oraz u osób
starszych. Należy natychmiast przerwać leczenie w przypadku zaburzenia czynności wątroby lub
ostrej choroby wątroby.
Niektóre testy wątrobowe wykonywane u pacjentów przyjmujących karbamazepinę
mogą być uznane za nieprawidłowe, szczególnie transferaza gamma glutaminowa. Jest to
prawdopodobnie związane z indukowaniem enzymu wątrobowego. Indukcja enzymu może
powodować również niewielkie podwyższenie fosfatazy zasadowej. Takie wzmocnienie siły
metabolizmu nie jest wskazaniem do odstawienia karbamazepiny.
Ostre reakcje wątrobowe na karbamazepinę występują bardzo rzadko. Rozwijające się oznaki i
objawy zaburzenia czynności wątroby lub czynnej choroby wątroby powinny być natychmiast
ocenione, a karbamazepina odstawiona do czasu uzyskania wyników badań.
Łagodne reakcje skórne np. pojedyncze wykwity plamkowe lub grudkowo-plamkowe mają
zwykle charakter przejściowy i nie stanowią zagrożenia. Najczęściej ustępują w ciągu kilku dni
lub tygodni leczenia, albo po zmniejszeniu dawki karbamazepiny. Jednak pacjenci powinni
pozostawać pod ścisłą kontrolą lekarską i jeśli objawy pogorszą się należy odstawić
karbamazepinę.
Jeśli występują objawy sugerujące ciężkie reakcje skórne (np. zespól Stevensa-Johnsona, zespól
Lyella (martwica toksyczno-rozpływna naskórka)), należy natychmiast odstawić karbamazepinę.
Karbamazepina może wywoływać reakcje nadwrażliwości, włączając nadwrażliwość
wieloorganową, która może dotyczyć skóry, układu krwiotwórczego i chłonnego lub innych
organów.
Jeśli pojawią się oznaki reakcji nadwrażliwości, należy natychmiast odstawic karbamazepinę.
Pacjenci, u których wystąpiła reakcja nadwrażliwości na karbamazepinę powinni być
poinformowani, że w 25 do 30% przypadków wystąpiła również reakcja nadwrażliwości na
okskarbazepinę.
Nadwrażliwość krzyżowa może występować pomiędzy karbamazpiną i fenytoiną.
Karbamazepina powinna być stosowana ostrożnie u pacjentów z napadami mieszanymi z utratą
świadomości zarówno typowymi jak i nietypowymi. W takich przypadkach karbamazepina
może nasilić napady. W przypadku nasilenia napadów należy odstawić karbamazepinę.

W czasie zmiany ze stosowania formy doustnej na czopki może wystąpić zwiększenie częstości
występowania napadów.
Nagłe odstawienie karbamazepiny może spowodować zwiększenie liczby napadów
Jeśli leczenie z zastosowaniem karbamazepiny zostało nagle przerwane, zmiana na inny lek
przeciwpadaczkowy powinna być przeprowadzona jeśli konieczne z zastosowaniem
odpowiedniego leku (jak np. diazepam, rektal, fenytoina).
Karbamazepina i produkty zawierające estrogen i (lub) progesteron
Z powodu indukcji enzymu wątrobowego, karbamazepina może powodować niepowodzenie
terapeutycznego działania produktów leczniczych zawierających estrogen i (lub) progesteron.
Może to powodować zmniejszenie skuteczności działania antykoncepcji, krwawienie
międzymiesiączkowe lub plamienie miesiączkowe.
Pacjentki przyjmujące doustną antykoncepcję hormonalną powinny stosować nie mniej niż 50 µg
estrogenu lub stosować dodatkowo inne metody antykoncepcji.
Chociaż korelacje między dawkowaniem karbamazepiny i stężeniem w osoczu oraz między
stężeniem w osoczu i skutecznością lub tolerancją są raczej nieistotne, monitorowanie stężenia w
osoczu może być przydatne w następujących przypadkach: znaczne zwiększenie częstości
napadów/sprawdzenie czy pacjent przestrzega zaleceń; podczas ciąży; podczas stosowania u
dzieci i młodzieży; w przypadku podejrzenia zaburzenia wchłaniania; w przypadku podejrzenia
toksyczności jeśli stosowany jest więcej niż jeden lek.

Ostrzeżenia
U pacjentów ze stwierdzoną w wywiadzie chorobą serca, wątroby lub nerek, niepożądanymi
reakcjami hematologicznymi na inne leki oraz przerwana terapią z zastosowaniem
karbamazepiny, karbamazepina może być stosowana po dokładnym rozważeniu korzyści i ryzyka
oraz z dokładnym monitorowaniem pacjentów.
Zaleca się wstępne (przed rozpoczęciem leczenia) oraz okresowe (w trakcie leczenia)
wykonywanie badań moczu i określenie azotu mocznikowego krwi.
Karbamazepina wykazuje słabe działanie przeciwcholinergiczne i z tego względu pacjenci z
podwyższonym ciśnieniem śródgałkowym powinni znajdować się pod ścisłą kontrolą w czasie
leczenia.
Należy brać pod uwagę, że karbamazepina może uczynniać utajnione psychozy oraz, u
pacjentów w podeszłym wieku, powodować wystąpienie stanu splątania i pobudzenia.
4.5. Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji
Ze względu na indukowanie enzymów wątrobowych, działanie takich leków jak: doustne
antykoagulanty (pochodne kumaryny), chinidyna, hormonalne środki antykoncepcyjne lub
antybiotyki (np. doksycyklina) może być osłabione.
Metabolizm karabamazepiny może być hamowany w wyniku równoczesnego podawania
erytromycyny, troleandomycyny, izoniazydu, blokerów kanałów wapniowych (n.p. werapamilu,
diltiazemu), dekstropropoksyfenu i wiloksazyny, co prowadzi do zwiększonego stężenia
karabamazepiny w osoczu.

Podwyższenie poziomu karabamezapiny w osoczu można również stwierdzić przy
równoczesnym podawaniu innych leków przeciwdrgawkowych (fenytoiny, prymidonu lub kwasu
walproinowego) lub cymetydyny.
Jednoczesne podawanie z litem może prowadzić do odwracalnych reakcji neurotoksycznych.
Powinny upłynąć przynajmniej 2 tygodnie od zakończenia terapii inhibitorami MAO do
rozpoczęcia leczenia karbamazepiną.
Sok grejpfrutowy istotnie zwiększa biodostępność karbamazepiny, dlatego należy unikać
spożywania go w trakcie leczenia karbamazepiną (patrz 5.2 Właściwości farmakokinetyczne).
W badaniach mogą być zmienione parametry funkcji tarczycy.
4.6. Ciąża i laktacja
Podczas ciąży, szczególnie podczas pierwszego trymestru, wszelkie leki stanowią potencjalne
zagrożenie. Jeżeli jednak leczenie przeciwdrgawkowe jest konieczne, nie powinno być
przerwane podczas ciąży, ponieważ może to stanowić zagrożenie zarówno dla matki, jak i płodu.
Karbamazepina w badaniach przeprowadzonych na zwierzętach wykazała niskie działanie
teratogenne. U gryzoni, którym podawano dawki około 10 do 25 razy wyższe od dawek
terapeutycznych stosowanych u ludzi (obliczane w stosunku do masy ciała w kg), obserwowano
obniżoną urodzeniową masę ciała oraz obniżoną masę organów, jak również niecałkowite
kostnienie i sporadycznie rozszczep podniebienia.
W celu większego bezpieczeństwa i łatwiejszego oznaczenia optymalnej skutecznej dawki,
zalecane jest monitorowanie stężenia leku we krwi (zakres terapuetyczny:
3 - 12 mg/l = 13 - 50 µmol/l).
Karbamazepina przenika do krwi płodu oraz do mleka matki. W celu powolnego wycofania
karbamazepiny z organizmu noworodka, karmienie piersią powinno być stopniowo ograniczane.
Karbamazepina przenikająca do mleka matki, może powodować u noworodka trudności ze
ssaniem, ze względu na działanie uspokajające na ośrodkowy układ nerwowy.
4.7. Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń
mechanicznych w ruchu
Karbamazepina może powodować zaburzenia zdolności reagowania, co może wpływać na
zdolność pacjenta do prowadzenia pojazdów i obsługi maszyn.
4.8. Działania niepożądane
Niektóre działania niepożądane występują bardzo często, zwłaszcza w początkowym okresie
leczenia lub jeśli dawka początkowa jest zbyt duża albo u pacjentów w podeszłym wieku. Są to
działania niepożądane ze strony ośrodkowego układu nerwowego (bóle i zawroty głowy,
niezborność ruchowa, senność, znużenie, podwójne widzenie), jak również zaburzenia
żołądkowo-jelitowe (nudności i wymioty) oraz alergiczne odczyny skórne.
Działania niepożądane związane z wielkością dawki, zazwyczaj ustępują w ciągu kilku dni,
samoistnie lub po przejściowym zmniejszeniu dawki. Objawy ze strony ośrodkowego układu
nerwowego mogą być następstwem niewielkiego przedawkowania, albo znacznych zmian
stężenia w osoczu. W takim przypadku zaleca się monitorowanie stężenia w osoczu i podzielenie
dawki dobowej na mniejsze dawki (np. 3-4)

Częstość występowania działań niepożądanych podzielono według następujących kategorii:
bardzo częste ≥ 1/10;

częste
≥ 1/100 do < 1/10;
niezbyt częste ≥ 1/1000 do < 1/100;
rzadkie
≥ 1/10000 do < 1/1000
bardzo rzadkie < 10000,
częstość nieznana (do chwili obecnej nie mogła zostać ustalona)

Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Bardzo często
Często
Rzadko
Bardzo rzadko

Zaburzenia układu odpornościowego
Rzadko

Bardzo rzadko

Zaburzenia endykronologiczne i metabolizmu
Często

Bardzo rzadko

Zaburzenia psychiczne
Rzadko

Bardzo rzadko
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo często
Często
Niezbyt często

Rzadko

Leukopenia
Trombocytopenia, erozynofilia
Leukocytoza, uogólnione powiększenie węzłów
chłonnych, niedobór kwasu foliowego
Agranulocytoza, niedokrwistość plastyczna,
pancytopenia, czysta aplazja czerwonokrwinkowa,
porfiria ostra przerywana, porfirioa mieszana, porfiria
późna skórna, retykulocytoza, niedokrwistość
hemolityczna.
Reakcja opóźnionej nadwrażliwości wieloorganowej z
gorączką, wysypka, zapalenie naczyń, uogólnione
powiększenie węzłów chłonnych, chłonika, ból
stawów, leukopenia, eozynofilia, powiększenie
wątroby i śledziony oraz nieprawidłowewyniki badań
czynności wątroby. Działania niepożądane mogą
również dotyczyć innych organów (np. wątroby, płuc,
nerek, trzustki, mięśnia sercowego, okrężnicy).
Aseptyczne zapalenie opon mózgowych z drgawkami
klonicznymi mięśni, eozynofilia obwodowa; reakcje
anafilaktyczne, obrzęk naczynioruchowy.
Obrzęk, zatrzymanie płynów, zwiększenie masy ciała,
hiponatremia i zmniejszona osmolarność osocza w
następstwie działania przypominającego działanie
hormonu antydiuretycznego (ADH), w rzadkich
przypadkach prowadzące do zatrucia wodnego z
towarzyszącymi mu: śpiączką, wymiotami, bólami
głowy, splątaniem i zaburzeniami neurologicznymi.
Zwiększenie stężenia protaktyny z ginekomastią i
mlekotokiem lub bez tych objawów, nieprawidłowe
wyniki badań czynnościowych tarczycy: zmniejszenie
stężenia L-tyroksyny (FT4, T4, T3) i zwiększenie
stężenia TSH, zazwyczaj bez objawów klinicznych,
zaburzenia metabolizmu kostnego (zmniejszenie
stężenia wapnia i 25-OH-cholekalcyfenu w osoczu)
prowadzące do osteomalacji; zwiększenie stężenia
cholesterolu, włącznie ze stężeniem HDL-cholesterolu
i trójglicerydów.
Omamy (wzrokowe i słuchowe), depresja, anoreksja,
niepokój, zachowania agresywne, pobudzenie, stan
splątania.
Aktywacja psychozy
Zawroty głowy, ataksja, senność, zmęczenie
Ból głowy, podwójne widzenie, zaburzenia
akomodacji (np. nieostre widzenie)
Nieprawidłowe ruchy mimowolne (np. drżenia
mięśniowe, drżenia grubofaliste, dystonia, tiki),
oczopląs
Dyskineza mięśni mimicznych twarzy, zaburzenia

Bardzo rzadko
Zaburzenia oka
Bardzo rzadko
Zaburzenia ucha
Bardzo rzadko

Zaburzenia serca
Rzadko

okoruchowe, zaburzenia mowy (np. dyzartria,
niewyraźne mówienie), choreoatetoza, zapalenie
nerwów obwodowych, parestezja, osłabienie mięśni,
niedowład.
Zaburzenia smaku, złośliwy zespół neuroleptyczny.
Zmętnienie soczewki, zapalenie spojówek,
zwiększenie ciśnienia śródgałkowego
Zaburzenia słuchu np. szum uszny, przeczulica
słuchowa, niedosłuch, zmiana odczuwania wysokości
tonów.

Zaburzenia przewodnictwa w mięśniu sercowym,
niedociśnienie lub nadciśnienie
Bardzo rzadko
Bradykardia, zaburzenia rytmu, blok przedsionkowokomorowy z omdleniem, zapaść krążeniowa,
zastoinowa niewydolność mięśnia sercowego,
nasilenie objawów choroby wieńcowej, zakrzepowe
zapalenie żył, choroby zakrzepowo-zatorowe (np.
płuc).
Zaburzenia oddechowe, klatki piersiowej i śródpiersia
Bardzo rzadko
Nadwrażliwość płucna charakteryzująca się gorączką,
dusznością, naciekami lub zapaleniem płuc.
Zaburzenia żołądkowo-jelitowe
Bardzo często
Nudności, wymioty
Często
Suchość w ustach,
Niezbyt często
Biegunka, zaparcie
Rzadko
Ból brzucha
Bardzo rzadko
Zapalenie języka, zapalenie jamy ustnej, zapalenie
trzustki
Zaburzenia wątroby i dróg żółciowych
Bardzo często
Zwiększenie aktywności gamma-glutamylotransferazy
(spowodowane indukcją enzymów wątrobowych),
zazwyczaj bez znaczenia klinicznego
Często
Zwiększenie aktywności fosfatazy alkalicznej
Niezbyt często
Zwiększenie aktywności transaminaz
Rzadko
Cholestatyczne, miąższowe (hepatocytarne) zapalenie
wątroby lub mieszane postaci zapalenia wątroby,
żółtaczka
Bardzo rzadko
Ziarniniakowate zapalenia wątroby, niewydolność
wątroby
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Bardzo często
Alergiczne zapalenie skóry, pokrzywka, która może
być znacznie nasilona
Niezbyt często
Złuszczające zapalenie skóry i erytrodermia
Rzadko
Liszaj rumieniowaty układowy, świąd
Bardzo rzadko
Zespół Stevensa-Johnsona, martwica toksycznorozpływna naskórka, nadwrażliwość na światło,
rumień guzowaty i wielopostaciowy, zmiany
pigmentacji skóry, plamica, trądzik, nadmierne
pocenie się, utrata włosów. Bardzo rzadko
obserwowano nadmierne owłosienie, ale związek
przyczynowy jest niejasny.
Zaburzenia układu mięśniowo-szkieletowego, tkanki łącznej i kości
Bardzo rzadko
Bóle stawów, bóle mięśni, skurcze mięśni
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Bardzo rzadko
Śródmiąższowe zapalenie nerk, niewydolność nerek,
zaburzenia czynności nerek (np. białkomocz,
krwiomocz, skąpomocz, zwiekszenie stężenia azotu
mocznikowego/azotemia), częste oddawanie moczu,

zatrzymanie moczu, zaburzenia seksualne/impotencja.
Zaburzenia układu rozrodczego
Bardzo rzadko

Zaburzenia spermatogenezy (zmniejszona liczba i
ruchliwość plemników)

4.9. Przedawkowanie
Objawy
Objawy przedawkowania dotyczą ośrodkowego układu nerwowego, układu serowonaczyniowego oraz układu oddechowego.
Ośrodkowy układ nerwowy: zahamowanie czynności ośrodkowego układu nerwowego;
dezorientacja, senność, pobudzenie, omamy, śpiączka; zaburzenia widzenia, zaburzenia mowy,
oczopląs, ataksja, dyskineza, początkowo wzmożenie odruchów, następnie ich osłabienie;
drgawki, zaburzenia psychomotoryczne, drgawki kloniczne mięśni, hipotermia, rozszerzenie
źrenic.
Układ oddechowy: zaburzenia oddychania, obrzęk płuc.
Układ sercowo-naczyniowy: tachykardia, niedociśnienie, niekiedy nadciśnienie, zaburzenia
przewodnictwa z poszerzeniem zespołu QRS; omdlenie związane z zatrzymaniem akcji serca.
Układ żołądkowo-jelitowy: wymioty, opóźnione opróżnianie żołądka, zmniejszenie perystaltyki
jelit.
Czynność nerek: zatrzymanie moczu, skąpomocz lub bezmocz; zatrzymanie płynów, zatrucie
wodne spowodowane działaniem karbamazepiny zbliżonym do działania hormonu ADH.
Badania laboratoryjne: hiponatremia, prawdopodobna kwasica metaboliczna, prawdopodobna
hiperglikemia, zwiększenie aktywności fosfokinazy kreatyninowej w mięśniach.
Leczenie
Nie istnieje specyficzne antidotum.
Początkowe leczenie zależy od stanu klinicznego pacjenta, który powinien być hospitalizowany.
Należy zmierzyć stężenie karbamazepiny w osoczu w celu potwierdzenia zatrucia i oceny
rozmiaru przedawkowania.
Opróżnienie żołądka, płukanie żołądka, podanie węgla aktywowanego. Opóźnienie usunięcia
treści żołądkowej może spowodować wchłonięcie znacznej dawki i w następstwie doprowadzić
do nawrotu zatrucia w okresie powracania do zdrowia. Podtrzymywanie podstawowych
czynności życiowych w oddziale intensywnej opieki medycznej ze stałym monitorowaniem
czynności serca i starannym wyrównywaniem zaburzeń elektrolitowych.
Zalecenia szczególne
Niedociśnienie: podać dopaminę lub dobutaminę we wstrzyknięciu dożylnym
Zaburzenia rytmu serca: postępowanie indywidualne, zależne od typu zaburzeń.

Drgawki: podać benzodiazepinę (np. diazepam) lub inny lek przeciwpadaczkowy, np.
fenobarbital ( zachowaniem ostrożności ze względu na już istniejące zaburzenia oddychania), lub
paraldehyd.
Hiponatremia (zatrucie wodne): ograniczyć płyny, podawać powoli z zachowaniem środków
ostrożności, 0,9% roztwór NaCl we wlewie dożylnym. Metody te mogą być użyteczne w
zapobieganiu uszkodzenia mózgu.
Zalecana jest hemoperfuzja przez kolumny z aktywowanym węglem. Istnieją doniesienia o braku
skuteczności wymuszonej diurezy, hemodializy i dializy otrzewnowej.
W związku z opóźnionym wchłanianiem można spodziewać się nawrotu i nasilenia objawów 2 i
3 dnia po przedawkowaniu.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1. Właściwości farmakodynamiczne
Grupa farmakoterapeutyczna: leki przeciwpadaczkowe
Kod ATC: N03AF01
Karbamazepina ma głównie działanie przeciwdrgawkowe. Ponadto wykazuje pewne właściwości
przeciwcholinergiczne, uspokajające i przeciwdepresyjne, jak również działanie antydiuretyczne
w wyniku działania na OUN.
Oprócz wysokiej skuteczności w różnych rodzajach padaczki, karbamazepina ma także
pozytywny wpływ na towarzyszące zmiany psychologiczne (podwyższenie nastroju).
Karbamazepina jest lekiem pierwszego wyboru w neuralgii nerwu trójdzielnego. Objawy
abstynencji związane z odstawieniem alkoholu gwałtownie poprawiają się po podaniu
karbamazepiny.
5.2. Właściwości farmakokinetyczne
Karbamazepina ma stosunkowo długi okres półtrwania (25-65 godzin) po podaniu jednej dawki;
jednakże wydalanie jest znacząco szybsze (12-17 godzin) po podaniu wielokrotnym w wyniku
auto-indukcji metabolizmu. Dzięki przedłużonemu uwalnianiu, można uzyskać wyrównany
poziom leku w osoczu przy zaledwie dwukrotnym podaniu na dobę.
Karbamazepina jest metabolizowana w wątrobie i wydalana przez nerki.
Spożywanie pokarmu nie ma wpływu na efekt przedłużonego uwalniania. Jeżeli jest to pożądane,
tabletki Neurotop retard można rozpuszczać w płynach (woda, herbata, sok pomarańczowy,
mleko) bez utraty właściwości przedłużonego uwalniania.
Sok grejpfrutowy istotnie zwiększa biodostępność karbamezapiny, gdyż hamuje działanie
enzymów CYP-450-IIIA4 w ścianie jelit i w wątrobie (patrz 4.5 Interakcje z innymi lekami i inne
rodzaje interakcji).
5.3. Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie
Tak jak w przypadku innych substancji indukujących działanie enzymów wątrobowych,
stwierdzono częstsze występowanie wątrobiaków i łagodnych gruczolaków jąder u szczurów,
którym podawano karbamazepinę w dawce do 250 mg/kg masy ciała na dobę przez 2 lata.
Znaczenie tych odkryć dla człowieka nie jest znane. Testy mutagenności przeprowadzone dla
karbamazepiny i niektórych jej metabolitów były ujemne.
6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1. Wykaz substancji pomocniczych
Eudragit RS-PM
Eudragit L 30 D
Koloidalny dwutlenek krzemu
Magnezu stearynian
Talk
Sól sodowa karboksymetyloskrobi
Celuloza mikrokrystaliczna
6.2. Niezgodności farmaceutyczne
Nie dotyczy
6.3. Okres ważności
5 lat
6.4. Specjalne środki ostrożności przy przechowywaniu
Przechowywać w temperaturze do 25°C. Przechowywać w oryginalnym opakowaniu w celu
ochrony przed światłem
6.5. Rodzaj i zawartość opakowania
Blistry z folii Al-PVC/PVDC w tekturowym pudełku
50 tabletek powlekanych o przedłużonym uwalnianiu (5 blistrów po 10 sztuk)
6.6. Instrukcja dotycząca przygotowania produktu leczniczego do stosowania i usuwania
jego pozostałości
Brak szczególnych wymagań.
Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady, należy usunąć w sposób zgodny
z lokalnymi przepisami.
7.
PPODMIOT ODPOWIEDZIALNY
G.L. Pharma GmbH
Schloßplatz 1
A-8502 Lannach
Austria
8.
NUMERY POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU
Pozwolenie nr R/2446
9.

DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU
04.09.1990/14.06.1999/14.06.2005/16.12.2008
10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

15.02.2010

Zakres wskazań objętych refundacją Choroby psychiczne lub upośledzenia umysłowe
Termin wejścia w życie decyzji 2014-01-01
Grupa limitowa 159.1, Leki przeciwpadaczkowe do stosowania doustnego - karbamazepina - stałe postacie farmaceutyczne
Urzędowa cena zbytu 23.65 zł
Cena detaliczna 31.05 zł
Wysokość limitu finansowania 31.05 zł
Wysokość dopłaty świadczeniobiorcy 0.00 zł
Wskazania do stosowania
(ChPL - pkt. 4.1)
.
Padaczka
- napady częściowe złożone lub proste
- napady uogólnione toniczno-kloniczne; mieszane postacie napadów
Zespoły maniakalne oraz zapobieganie zaburzeniom maniakalno-depresyjnym
(dwubiegunowym).
Alkoholowy zespół abstynencyjny.
Idiopatyczny nerwoból nerwu trójdzielnego oraz nerwoból nerwu trójdzielnego w przebiegu
stwardnienia rozsianego.
Karbamazepina jest zazwyczaj nieskuteczna w napadach z utratą świadomości (petit mal) oraz w
napadach mioklonicznych