Wyszukiwarka leków refundowanych

Kontakt
Blog
Niezbędne informacje o lekach refundowanych dla lekarzy i pacjentów.
Znajdź szybko wskazania oraz poziom odpłatności leków
refundowanych ogłoszonych przez MZ dnia 1 marca 2014r.

Wprowadź nazwę substancji czynnej lub leku.

Wyszukiwarka zawiera wykaz leków refundowanych obowiązujący od 1 marca 2014r.


«Powrót


Co-Valsacor, tabl. powl., 160+25 mg


Substancja czynna
Valsartanum + Hydrochlorothiazidum
Zawartość opakowania 28 tabl.
Poziom odpłatności 30%             
Charakterystyka leku
(ChPL)
PDF       HTML
CHARAKTERYSTYKA PRODUKTU LECZNICZEGO

1.

NAZWA PRODUKTU LECZNICZEGO

Co-Valsacor, 160 mg + 25 mg, tabletki powlekane

2.

SKŁAD ILOŚCIOWY I JAKOŚCIOWY

KaŜda tabletka powlekana zawiera 160 mg walsartanu (Valsartanum) i 25 mg hydrochlorotiazydu
(Hydrochlorothiazidum).
Substancja pomocnicza:
Jedna tabletka zawiera 32,54 mg laktozy.
Pełny wykaz substancji pomocniczych, patrz punkt 6.1.

3.

POSTAĆ FARMACEUTYCZNA

Tabletka powlekana.
Jasnobrązowe, owalne, dwuwypukłe tabletki powlekane.

4.

SZCZEGÓŁOWE DANE KLINICZNE

4.1

Wskazania do stosowania



Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego u osób dorosłych.
Co-Valsacor produkt złoŜony o ustalonej dawce składników jest wskazany u pacjentów, u których
ciśnienie tętnicze krwi nie jest odpowiednio kontrolowane za pomocą monoterapii walsartanem lub
hydrochlorotiazydem.
4.2

Dawkowanie i sposób podawania

Dawkowanie
Zalecana dawka produktu leczniczego Co-Valsacor to jedna tabletka powlekana, raz na dobę. Zaleca
się stopniowe zwiększanie dawki poszczególnych składników. W kaŜdym przypadku naleŜy
kontrolować skutki stopniowego zwiększania dawki poszczególnych składników w celu zmniejszenia
ryzyka wystąpienia niedociśnienia tętniczego i innych działań niepoŜądanych.
Jeśli jest to właściwe ze względów klinicznych, moŜna zalecić bezpośrednie przejście z monoterapii
do leczenia skojarzonego ustalonymi dawkami, u pacjentów, u których monoterapia za pomocą
walsartanu lub hydrochlorotiazydu nie zapewnia prawidłowej kontroli ciśnienia tętniczego, pod
warunkiem przestrzegania zalecanej kolejności zwiększania dawki poszczególnych składników.
Kliniczną odpowiedź na produkt leczniczy Co-Valsacor naleŜy ocenić po rozpoczęciu terapii; jeśli
kontrola ciśnienia tętniczego krwi nie jest dostateczna, dawka produktu leczniczego moŜe być
zwiększona poprzez zwiększenie dawki któregokolwiek ze składników do maksymalnej dawki
walsartanu/hydrochlorotiazydu 320 mg/25 mg.
Działanie obniŜające ciśnienie tętnicze ujawnia się w ciągu 2 tygodni.

1

U większości pacjentów maksymalne działanie leku obserwuje się w ciągu 4 tygodni. Jednak,
niektórzy pacjenci mogą wymagać 4-8 tygodni leczenia. NaleŜy mieć to na uwadze podczas ustalania
odpowiedniej dawki.
Sposób podawania
Produkt leczniczy Co-Valsacor moŜna przyjmować niezaleŜnie od posiłków. Tabletkę naleŜy popić
wodą.
Szczególne grupy pacjentów
Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny ≥ 30
ml/min) zmiana dawkowania nie jest wymagana. Ze względu na zawartość hydrochlorotiazydu,
produkt leczniczy Co-Valsacor jest przeciwwskazany u pacjentów z cięŜkimi zaburzeniami czynności
nerek (patrz punkty 4.3, 4.4 i 5.2).
Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, bez cholestazy, dawka
walsartanu nie powinna przekraczać 80 mg (patrz punkt 4.4). Produkt leczniczy Co-Valsacor jest
przeciwwskazany u pacjentów z cięŜkimi zaburzeniami czynności wątroby (patrz punkty 4.3, 4.4 i
5.2).
Pacjenci w podeszłym wieku
U pacjentów w podeszłym wieku nie jest konieczna zmiana dawkowania.
Dzieci i młodzieŜ
Nie zaleca się stosowania produktu leczniczego Co-Valsacor u dzieci poniŜej 18 roku Ŝycia ze
względu na brak danych dotyczących jego bezpieczeństwa i skuteczności.
4.3

Przeciwwskazania

-

NadwraŜliwość na walsartan, hydrochlorotiazyd, inne pochodne sulfonamidów lub
którąkolwiek z substancji pomocniczych.
Drugi i trzeci trymestr ciąŜy (punkty 4.4 i 4.6).
CięŜkie zaburzenia czynności wątroby, marskość wątroby Ŝółciowa i cholestaza.
CięŜkie zaburzenia czynności nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min), bezmocz.
Oporna na leczenie hipokaliemia, hiponatremia, hiperkalcemia i objawowa hiperurykemia.

4.4

Specjalne ostrzeŜenia i środki ostroŜności dotyczące stosowania

Zaburzenia równowagi elektrolitowej
Walsartan
Nie zaleca się jednoczesnego stosowania preparatów uzupełniających potas, diuretyków
oszczędzających potas, zamienników soli kuchennej zawierających potas lub innych leków, które
mogą zwiększyć stęŜenie potasu (heparyna, itp.). Zaleca się częste oznaczanie stęŜenia potasu we
krwi.
Hydrochlorotiazyd
Podczas leczenia diuretykami tiazydowymi, w tym hydrochlorotiazydem, obserwowano hipokaliemię.
Zaleca się częste kontrolowanie stęŜenia potasu w surowicy.
Leczenie diuretykami tiazydowymi, w tym hydrochlorotiazydem, moŜe wiązać się z hiponatremią i
zasadowicą hipochloremiczną. Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, zwiększają wydalanie magnezu z
moczem, co moŜe prowadzić do hipomagnezemii. Diuretyki tiazydowe zmniejszają wydalanie
wapnia, co moŜe prowadzić do hiperkalcemii.

2

W przypadku kaŜdego pacjenta leczonego diuretykami naleŜy, w odpowiednich odstępach czasu,
oznaczać stęŜenie elektrolitów w surowicy.
Pacjenci z niedoborem sodu i (lub) odwodnieni
Pacjentów przyjmujących diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, naleŜy obserwować czy nie
występują u nich kliniczne objawy zaburzeń równowagi wodno-elektrolitowej.
U pacjentów z niedoborem sodu i (lub) odwodnionych, np. z powodu przyjmowania duŜych dawek
diuretyków, w rzadkich przypadkach, po rozpoczęciu leczenia walsartanem i hydrochlorotiazydem
moŜe wystąpić objawowe niedociśnienie tętnicze. Przed rozpoczęciem leczenia połączeniem
walsartan/hydrochlorotiazyd naleŜy wyrównać niedobór sodu i (lub) objętość krwi krąŜącej.
Pacjenci z cięŜką przewlekłą niewydolnością serca lub innymi chorobami związanymi ze wzmoŜoną
aktywnością układu renina-angiotensyna-aldosteron
U pacjentów, u których czynność nerek moŜe zaleŜeć od aktywności układu renina-angiotensynaaldosteron (np. pacjenci z cięŜką zastoinową niewydolnością serca), leczenie inhibitorami enzymu
konwertującego angiotensynę wiązało się ze skąpomoczem i (lub) postępującą azotemią oraz, w
rzadkich przypadkach, z cięŜką niewydolnością nerek. Nie ma doświadczeń dotyczących
jednoczesnego leczenia walsartanem i hydrochlorotiazydem pacjentów z cięŜką przewlekłą
niewydolnością serca. Dlatego teŜ, nie moŜna wykluczyć, Ŝe ze względu na hamowanie układu reninaangiotensyna-aldosteron stosowanie walsartanu i hydrochlorotiazydu moŜne powodować zaburzenia
czynności nerek. Produktu leczniczego Co-Valsacor nie naleŜy stosować w tej grupie pacjentów.
ZwęŜenie tętnicy nerkowej
Produktu leczniczego Co-Valsacor nie naleŜy stosować w leczeniu nadciśnienia tętniczego u
pacjentów z jednostronnym lub obustronnym zwęŜeniem tętnicy nerkowej lub ze zwęŜeniem tętnicy
zaopatrującej jedyną nerkę, poniewaŜ moŜe dojść do zwiększenia stęŜenia mocznika we krwi i
stęŜenia kreatyniny w surowicy.
Hiperaldosteronizm pierwotny
Produktu leczniczego Co-Valsacor nie naleŜy stosować u pacjentów z pierwotnym
hiperaldosteronizmem z uwagi na zahamowanie aktywności układu renina-angiotensyna u tych osób.
ZwęŜenie zastawki aorty i zastawki dwudzielnej, kardiomiopatia przerostowa z zawęŜeniem drogi
odpływu z lewej komory
Tak jak w przypadku innych leków rozszerzających naczynia, wskazana jest szczególna ostroŜność u
pacjentów, u których występuje zwęŜenie zastawki aorty, zastawki dwudzielnej, lub kardiomiopatia
przerostowa ze zawęŜeniem drogi odpływu z lewej komory (ang. HOCM).
Zaburzenia czynności nerek
U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek z klirensem kreatyniny ≥ 30 ml/min, zmiana
dawkowania nie jest konieczna (patrz punkt 4.2). W czasie stosowania produktu leczniczego CoValsacor u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek zaleca się okresowe monitorowanie stęŜenia
potasu, kreatyniny i kwasu moczowego w surowicy.
Przeszczep nerki
Dotychczas brak doświadczeń o bezpieczeństwie stosowania produktu leczniczego Co-Valsacor u
pacjentów, którym niedawno przeszczepiono nerkę.
Zaburzenia czynności wątroby
U pacjentów z łagodnymi do umiarkowanych zaburzeniami czynności wątroby, bez cholestazy
produkt leczniczy Co-Valsacor naleŜy stosować ostroŜnie (patrz punkty 4.2 i 5.2).
Układowy toczeń rumieniowaty
Zgłaszano przypadki nasilenia lub uaktywnienia układowego tocznia rumieniowatego pod wpływem
diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu.
3

Inne zaburzenia metaboliczne
Diuretyki tiazydowe, w tym hydrochlorotiazyd, mogą wpływać na tolerancję glukozy i zwiększać
stęŜenie cholesterolu, trójglicerydów i kwasu moczowego w surowicy. U pacjentów z cukrzycą moŜe
być konieczna zmiana dawkowania insuliny lub doustnych leków hipoglikemicznych.
Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie wapnia z moczem, powodując nawracające i nieznacznie
zwiększone stęŜenie wapnia w surowicy, przy braku innych przyczyn zaburzeń metabolizmu wapnia.
Wyraźna hiperkalcemia moŜe świadczyć o nadczynności przytarczyc. Przed wykonaniem testów
czynności przytarczyc naleŜy odstawić tiazydy.
NadwraŜliwość na światło
Zgłaszano przypadki nadwraŜliwości na światło po zastosowaniu diuretyków tiazydowych (patrz
punkt 4.8). Jeśli podczas leczenia wystąpi reakcja nadwraŜliwości na światło, zaleca się przerwanie
leczenia. Jeśli konieczne jest wznowienie leczenia diuretykiem, zaleca się ochronę miejsc naraŜonych
na działanie promieni słonecznych lub sztucznych promieni UVA.
CiąŜa
Leczenia antagonistami receptora angiotensyny II (ang. AIIRAs) nie naleŜy rozpoczynać w czasie
ciąŜy. O ile kontynuacja leczenia AIIRAs nie jest niezbędna, u pacjentek planujących ciąŜę naleŜy
zastosować leczenie innymi lekami przeciwnadciśnieniowymi o ustalonym bezpieczeństwie
stosowania w okresie ciąŜy. W przypadku stwierdzenia ciąŜy, AIIRAs naleŜy natychmiast odstawić, i
jeśli to konieczne, zastosować alternatywne leczenie (patrz punkty 4.3 i 4.6).
Informacje ogólne
NaleŜy zachować ostroŜność u pacjentów, u których juŜ wcześniej wystąpiły reakcje nadwraŜliwości
na inne leki blokujące receptor angiotensyny II. Reakcje nadwraŜliwości są bardziej prawdopodobne u
pacjentów z alergią lub astmą.
Laktoza
Produkt leczniczy Co-Valsacor zawiera laktozę. Pacjenci z rzadko występującą dziedziczną
nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy typu Lapp, zaburzeniami wchłaniania glukozy-galaktozy
nie powinni przyjmować tego produktu leczniczego.
4.5

Interakcje z innymi lekami i inne rodzaje interakcji

Interakcje związane ze stosowaniem walsartanu, jak i hydrochlorotiazydu
Połączenia leków, które nie są zalecane
Lit
Donoszono o przemijającym zwiększeniu stęŜenia litu w surowicy i nasileniu jego toksyczności
podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i tiazydów, w tym hydrochlorotiazydu. W
związku z brakiem doświadczeń z równoczesnym stosowaniem walsartanu i litu, takie połączenie nie
jest zalecane. Jeśli jednak jest ono konieczne, zaleca się staranne kontrolowanie stęŜenia litu we krwi.
Połączenia leków, które wymagają szczególnej ostroŜności
Inne leki przeciwnadciśnieniowe
Połączenie walsartanu i hydrochlorotiazydu moŜe nasilać działanie innych leków
przeciwnadciśnieniowych (np. inhibitorów ACE, leków beta-adrenolitycznych, antagonistów kanałów
wapniowych).
Aminy presyjne (np. noradrenalina, adrenalina)
MoŜliwe jest zmniejszenie odpowiedzi na aminy presyjne, ale nie wyklucza to ich zastosowania.

4

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ), w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas
acetylosalicylowy ( >3 g/dobę) i nieselektywne NLPZ
W przypadku podawania antagonistów angiotensyny II i hydrochlorotiazydu jednocześnie z
niesteroidowymi lekami przeciwzapalnymi (NLPZ), moŜe wystąpić osłabienie działania
przeciwnadciśnieniowego. Ponadto, jednoczesne stosowanie produktu leczniczego Co-Valsacor i
NLPZ moŜe prowadzić do pogorszenia czynności nerek oraz zwiększenia stęŜenia potasu w surowicy.
Dlatego teŜ, na początku leczenia zaleca się kontrolę czynności nerek oraz odpowiednie nawodnienie
pacjenta.
Interakcje związane ze stosowaniem walsartanu
Połączenia leków, które nie są zalecane
Diuretyki oszczędzające potas, preparaty uzupełniające potas, zamienniki soli kuchennej zawierające
potas i inne substancje, które mogą zwiększać stęŜenie potasu
Jeśli połączenie leków posiadających wpływ na stęŜenie potasu z walsartanem zostanie uznane za
konieczne, zaleca się kontrolowanie stęŜenia potasu w osoczu.
Brak interakcji
W badaniach dotyczących interakcji leków z walsartanem nie stwierdzono istotnych klinicznie
interakcji walsartanu z którąkolwiek z następujących substancji: cymetydyną, warfaryną,
furosemidem, digoksyną, atenololem, indometacyną, hydrochlorotiazydem, amlodypiną,
glibenklamidem. Digoksyna i indometacyna mogą wchodzić w interakcje z hydrochlorotiazydem,
który jest jedną z substancji czynnych produktu leczniczego Co-Valsacor (patrz interakcje związane ze
stosowaniem hydrochlorotiazydu).
Interakcje związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu
Połączenia leków, które wymagają szczególnej ostroŜności
Leki, które mogą powodować zmniejszenie stęŜenia potasu i wywołać hipokaliemię (np. diuretyki
kaliuretyczne, kortykosteroidy, środki przeczyszczające, ACTH, amfoterycyna, karbenoksolon,
penicylina G, kwas salicylowy i jego pochodne)
Jeśli leki te mają być stosowane w jednocześnie z produktem złoŜonym: hydrochlorotiazyd/walsartan,
zaleca się kontrolowanie stęŜenia potasu w osoczu. Te leki mogą nasilać działanie hydrochlorotiazydu
na stęŜenie potasu w surowicy (patrz punkt 4.4).
Leki, które mogą wywołać częstoskurcz komorowy typu torsades de pointes:
leki przeciwarytmiczne klasy Ia (np. chinidyna, hydrochinidyna, disopiramid),
leki przeciwarytmiczne klasy III (np. amiodaron, sotalol, dofetylid, ibutylid),
niektóre leki przeciwpsychotyczne (np. tiorydazyna, chloropromazyna, lewomepromazyna,
trifluoperazyna, cyjamemazyna, sulpiryd, sultopryd, amisulpryd, tiapryd, pimozyd, haloperydol,
droperydol),
inne leki (np. beprydyl, cyzapryd, difemanil, doŜylna erytromycyna, halofantryna, ketanseryna,
mizolastyna, pentamidyna, sparfloksacyna, terfenadyna, doŜylna winkamina).
Hydrochlorotiazyd podawany z lekami, które mogą wywołać częstoskurcz komorowy typu torsades
de pointes, naleŜy podawać ostroŜnie ze względu na ryzyko wystąpienia hipokaliemii.
Glikozydy naparstnicy
MoŜe wystąpić działanie niepoŜądane w postaci hipokaliemii lub hipomagnezemii spowodowanej
tiazydem, co zwiększa ryzyko zaburzeń rytmu serca indukowanych glikozydami naparstnicy.
Sole wapnia i witamina D
Podawanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, z witaminą D lub solami wapnia
moŜe nasilać wzrost stęŜenia wapnia w surowicy.

5

Leki przeciwcukrzycowe (doustne leki przeciwcukrzycowe i insulina)
Leczenie tiazydem moŜe wpływać na tolerancję glukozy. MoŜe być konieczna zmiana dawkowania
leków przeciwcukrzycowych.
Metforminę naleŜy stosować ostroŜnie ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej w związku z
moŜliwością wystąpienia niewydolności nerek podczas stosowaniem hydrochlorotiazydu.
Leki beta-adrenolityczne i diazoksyd
Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, z lekami betaadrenolitycznymi moŜe zwiększać ryzyko hiperglikemii. Diuretyki tiazydowe, w tym
hydrochlorotiazyd, mogą nasilać hiperglikemiczne działanie diazoksydu.
Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej (probenecyd, sulfinpyrazon i allopurynol)
Hydrochlorotiazyd moŜe podwyŜszać stęŜenie kwasu moczowego w surowicy i dlatego teŜ moŜe być
konieczna zmiana dawkowania leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego. MoŜe być
równieŜ konieczne zwiększenie dawki probenecydu lub sulfinpyrazonu. Równoczesne podawanie
diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, moŜe zwiększać częstość występowania reakcji
nadwraŜliwości na allopurynol.
Leki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperiden)
Leki przeciwcholinergiczne mogą zwiększać biodostępność diuretyków tiazydowych,
najprawdopodobniej w wyniku spowolnienia perystaltyki przewodu pokarmowego i zmniejszenia
szybkości opróŜniania Ŝołądka.
Amantadyna
Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zwiększać ryzyko działań niepoŜądanych spowodowanych
przez amantadynę.
śywice: cholestyramina i kolestypol
śywice jonowymienne zaburzają wchłanianie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu.
Leki cytotoksyczne (np. cyklofosfamid, metotreksat)
Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych przez nerki i
nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny.
Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe (np. tubokuraryna)
Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, nasilają działanie pochodnych kurary.
Cyklosporyna
Jednoczesne leczenie cyklosporyną moŜe zwiększać ryzyko hiperurykemii i wystąpienia powikłań,
takich jak dna moczanowa.
Alkohol, leki znieczulające i uspokajające
Mogą zwiększać ryzyko niedociśnienia ortostatycznego.
Metyldopa
Zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów leczonych jednocześnie
metyldopą i hydrochlorotiazydem.
Karbamazepina
U pacjentów przyjmujących hydrochlorotiazyd jednocześnie z karbamazepiną moŜe rozwinąć się
hiponatremia. Dlatego naleŜy poinformować takich pacjentów o moŜliwości wystąpienia hiponatremii
i a ich stan powinien być odpowiednio monitorowany.
Środki kontrastowe z zawartością jodu
U pacjentów z odwonieniem wywołanym diuretykami, istnieje zwiększone ryzyko cięŜkiej
niewydolności nerek, zwłaszcza, po podaniu duŜych dawek produktów zawierających jod. Przed
podaniem tych leków, pacjenta naleŜy odpowiednio nawodnić.
6

4.6

CiąŜa i laktacja

CiąŜa
Z uwagi na działanie poszczególnych substancji czynnych produktu leczniczego Co-Valsacor na ciąŜę,
stosowanie tego produktu nie jest zalecane podczas pierwszego trymestru ciąŜy (patrz punkt 4.4).
Stosowanie produktu leczniczego Co-Valsacor jest przeciwwskazane w drugim i trzecim trymestrze
ciąŜy (patrz punkty 4.3 i 4.4).
Nie zaleca się stosowania antagonistów receptora angiotensyny II (AIIRAs) podczas pierwszego
trymestru ciąŜy (patrz punkt 4.4). Stosowanie AIIRAs jest przeciwwskazane w drugim i trzecim
trymestrze ciąŜy (patrz punkt 4.3 i 4.4).
Dane epidemiologiczne dotyczące działania teratogennego po naraŜeniu na inhibitory ACE podczas
pierwszego trymestru ciąŜy nie są jednoznaczne; jednakŜe nie moŜna wykluczyć niewielkiego wzrostu
ryzyka. ChociaŜ nie ma danych z kontrolowanych badań epidemiologicznych dotyczących ryzyka
związanego z zastosowaniem antagonistów receptora angiotensyny, podobne ryzyko moŜe
występować równieŜ dla tej klasy leków. O ile kontynuacja leczenia blokerami receptora angiotensyny
II (ang. ARB) nie jest niezbędna, u pacjentek planujących ciąŜę naleŜy zastosować inne leki
przeciwnadciśnieniowe o ustalonym bezpieczeństwie stosowania w okresie ciąŜy. W przypadku
stwierdzenia ciąŜy, AIIRAs naleŜy natychmiast odstawić, i jeśli to konieczne, zastosować leczenie
alternatywne.
Wiadomo, Ŝe stosowanie AIIRAs podczas drugiego i trzeciego trymestru ciąŜy ma toksyczny wpływ
na rozwój płodu (pogorszenie czynności nerek, małowodzie, opóźnienie kostnienia czaszki) oraz
noworodka (niewydolność nerek, niedociśnienie, hiperkaliemia) (patrz takŜe punkt 5.3).
W przypadku, gdy naraŜenie na AIIRAs miało miejsce od drugiego trymestru ciąŜy, zaleca się
wykonanie ultrasonograficznego badania czaszki i czynności nerek płodu.
Dzieci, których matki przyjmowały AIIRAs, powinny być poddane dokładnej obserwacji w związku z
moŜliwością wystąpienia niedociśnienia (patrz takŜe punkt 4.3 i 4.4).
Doświadczenie ze stosowaniem hydrochlorotiazydu w czasie ciąŜy, zwłaszcza w pierwszym
trymestrze, jest ograniczone. Badania na zwierzętach nie są wystarczające.
Hydrochlorotiazyd przenika przez łoŜysko. W oparciu o farmakologiczny mechanizm działania
hydrochlorotiazydu, stosowanie go w drugim i trzecim trymestrze moŜe niekorzystnie wpływać na
perfuzję płodowo-łoŜyskową oraz moŜe powodować takie działania u płodu i noworodka, jak
Ŝółtaczka, zaburzenia równowagi elektrolitowej i małopłytkowość.
Hydrochlorotiazydu nie naleŜy stosować w obrzęku ciąŜowym, nadciśnieniu ciąŜowym lub stanie
przedrzucawkowym ze względu na ryzyko zmniejszenia objętości osocza i hipoperfuzję łoŜyska, przy
braku korzystnego wpływu na przebieg choroby.
Hydrochlorotiazydu nie naleŜy stosować w nadciśnieniu tętniczym pierwotnym u kobiet cięŜarnych, z
wyjątkiem rzadkich sytuacji, gdy nie moŜna zastosować Ŝadnego innego leku.
Laktacja
Ze względu na brak danych dotyczących stosowania produktu leczniczego Co-Valsacor podczas
karmienia piersią, nie zaleca się jego stosowania w tym okresie. Wskazana jest zmiana leczenia na
alternatywne o lepiej ustalonym profilu bezpieczeństwa podczas karmienia piersią, szczególnie
podczas karmienia noworodków i wcześniaków.
4.7 Wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń
mechanicznych w ruchu
Nie przeprowadzono badań dotyczących wpływu połączenia walsartan/hydrochlorotiazyd na zdolność
prowadzenia pojazdów mechanicznych i obsługiwania urządzeń mechanicznych w ruchu. Podczas
prowadzenia pojazdów mechanicznych lub obsługiwania urządzeń naleŜy wziąć pod uwagę, Ŝe
niekiedy mogą wystąpić zawroty głowy lub uczucie zmęczenia.

7

4.8

Działania niepoŜądane

Skojarzone dawki ustalone
Działania niepoŜądane zgłaszane w badaniach klinicznych i wynikach badań laboratoryjnych
występujące częściej w przypadku połączenia walsartanu z hydrochlorotiazydem niŜ w grupie z
placebo oraz pojedyncze zgłoszenia po wprowadzeniu leku do obrotu przedstawiono poniŜej według
klasyfikacji układów i narządów. Podczas leczenia skojarzonego walsartanem i hydrochlorotiazydem
mogą wystąpić działania niepoŜądane związane z kaŜdym ze składników stosowanych w monoterapii,
których nie obserwowano w badaniach klinicznych.
Działania niepoŜądane są pogrupowane według częstości występowania, zaczynając od najczęstszych
zgodnie z następującą definicją: bardzo często (≥1/10); często (≥1/100, <1/10); niezbyt często
(≥1/1000, <1/100); rzadko (≥1/10000, <1/1000); bardzo rzadko (<1/10000); częstość nieznana (nie
moŜe być ustalona na podstawie dostępnych danych).
W obrębie kaŜdej grupy o określonej częstości występowania działania niepoŜądane są wymienione
zgodnie ze zmniejszającym się nasileniem.
Tabela 1. Częstość występowania działań niepoŜądanych związanych ze stosowaniem połączenia
walsartan/hydrochlorotiazyd
Zaburzenia metabolizmu i odŜywiania
Niezbyt często
Odwodnienie
Zaburzenia układu nerwowego
Bardzo rzadko
Zawroty głowy
Niezbyt często
Parestezje
Nieznana
Omdlenia
Zaburzenia oka
Niezbyt często
Niewyraźne widzenie
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często
Szum w uszach
Zaburzenia naczyniowe
Niezbyt często
Niedociśnienie
Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Niezbyt często
Kaszel
Nieznana
Niekardiogenny obrzęk płuc
Zaburzenia Ŝołądka i jelit
Bardzo rzadko
Biegunka
Zaburzenia mięśniowo-szkieletowe i tkanki łącznej
Niezbyt często
Bóle mięśniowe
Bardzo rzadko
Bóle stawów
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Nieznana
Zaburzenia czynności nerek
Zaburzenia ogólne i zmiany w miejscu podania
Niezbyt często
Zmęczenie
Badania diagnostyczne
Nieznana
Zwiększone stęŜenie kwasu moczowego w surowicy,
zwiększone stęŜenie bilirubiny i kreatyniny w surowicy,
hipokaliemia, hiponatremia, zwiększone stęŜenie azotu
mocznikowego we krwi, neutropenia

8

Dodatkowe informacje o poszczególnych substancjach czynnych
Działania niepoŜądane zgłaszane wcześniej po zastosowaniu poszczególnych substancji czynnych
produktu leczniczego mogą równieŜ występować w przypadku stosowania połączenia
walsartan/hydrochlorotiazyd, nawet jeśli nie obserwowano ich w badaniach klinicznych lub po
wprowadzeniu leku do obrotu.
Tabela 2. Częstość występowania działań niepoŜądanych związanych ze stosowaniem walsartanu
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Nieznana
Zaburzenia układu immunologicznego
Nieznana
Zaburzenia metabolizmu i odŜywiania
Nieznana
Zaburzenia ucha i błędnika
Niezbyt często
Zaburzenia naczyń
Nieznane
Zaburzenia Ŝołądka i jelit
Niezbyt często
Zaburzenia wątroby i dróg Ŝółciowych
Nieznana
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Nieznana
Zaburzenia nerek i dróg moczowych
Nieznana

Zmniejszone stęŜenie hemoglobiny, obniŜony
hematokryt, małopłytkowość
Inne reakcje nadwraŜliwości/ alergiczne, w tym
choroba posurowicza
Zwiększone stęŜenie potasu w surowicy
Zawroty głowy pochodzenia błędnikowego
Zapalenie naczyń
Bóle brzucha
Zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych
Obrzęk naczyniowy, wysypka, świąd
Niewydolność nerek

Tabela 3. Częstość występowania działań niepoŜądanych związanych ze stosowaniem
hydrochlorotiazydu
Hydrochlorotiazyd przez wiele lat był powszechnie przepisywany, często w dawkach większych niŜe
te stosowane w produkcie leczniczym Co-Valsacor. U pacjentów leczonych diuretykami tiazydowymi
w monoterapii, w tym hydrochlorotiazydem, obserwowano następujące działania niepoŜądane:
Zaburzenia krwi i układu chłonnego
Rzadko
Bardzo rzadko
Zaburzenia układu immunologicznego
Bardzo rzadko
Zaburzenia psychiczne
Rzadko
Zaburzenia układu nerwowego
Rzadko
Zaburzenia serca
Rzadko
Zaburzenia naczyń
Często

Małopłytkowość, czasami z plamicą
Agranulocytoza, leukopenia, anemia
hemolityczna, depresja szpiku kostnego
Reakcje nadwraŜliwości
Depresja, zaburzenia snu
Bóle głowy
Zaburzenia rytmu serca
Niedociśnienie ortostatyczne

9

Zaburzenia układu oddechowego, klatki piersiowej i śródpiersia
Bardzo rzadko
Niewydolność oddechowa, w tym zapalenie
płuc i obrzęk płuc
Zaburzenia Ŝołądka i jelit
Często
Utrata apetytu, łagodne nudności i wymioty
Rzadko
Zaparcia, dolegliwości Ŝołądkowo-jelitowe
Bardzo rzadko
Zapalenie trzustki
Zaburzenia wątroby i dróg Ŝółciowych
Rzadko
Cholestaza wewnątrzwątrobowa lub Ŝółtaczka
Zaburzenia skóry i tkanki podskórnej
Często
Pokrzywka i inne postacie wysypki
Rzadko
NadwraŜliwość na światło
Bardzo rzadko
Martwicze zapalenie naczyń i martwica
toksyczno-rozpływna naskórka, reakcje
przypominające toczeń rumieniowaty skóry,
ponowne uczynnienie skórnego tocznia
rumieniowatego
Zaburzenia układu rozrodczego i piersi
Często
Impotencja
4.9

Przedawkowanie

Objawy
Przedawkowanie walsartanu moŜe spowodować znaczne niedociśnienie tętnicze, co moŜe prowadzić
do zaburzeń świadomości, zapaści krąŜeniowej i (lub) wstrząsu. Ponadto, z powodu przedawkowania
hydrochlorotiazydu mogą pojawić się następujące objawy: nudności, senność, hipowolemia oraz
zaburzenia elektrolitowe, którym towarzyszą zaburzenia rytmu serca i skurcze mięśni.
Leczenie
Postępowanie po przedawkowaniu zaleŜy od czasu przyjęcia leku i rodzaju oraz cięŜkości objawów,
najwaŜniejsze jest ustabilizowanie krąŜenia.
Jeśli wystąpi niedociśnienie tętnicze, pacjenta naleŜy ułoŜyć w pozycji na plecach i niezwłocznie
uzupełnić elektrolity i płyny.
Walsartan nie moŜe być usunięty za pomocą hemodializy z powodu silnego wiązania z białkami
osocza, natomiast hydrochlorotiazyd moŜna usunąć poprzez dializę.

5.

WŁAŚCIWOŚCI FARMAKOLOGICZNE

5.1

Właściwości farmakodynamiczne

Grupa farmakoterapeutyczna: antagoniści angiotensyny II i diuretyki, kod ATC: C09DA03.
Walsartan/hydrochlorotiazyd
W podwójnie ślepym, randomizowanym, z grupą kontrolną poddawaną aktywnemu leczeniu, badaniu
z udziałem pacjentów nie reagujących wystarczająco na leczenie hydrochlorotiazydem 12,5 mg,
obserwowano znacząco większe obniŜenie średniego skurczowego/rozkurczowego ciśnienia
tętniczego krwi po skojarzeniu walsartanu/ hydrochlorotiazydu 160/12,5 mg (12,4/7,5 mmHg) w
porównaniu z hydrochlorotiazydem 25 mg (5,6/2,1 mmHg). Ponadto, znacząco większy odsetek
pacjentów zareagował (ciśnienie tętnicze krwi < 140/90 mmHg lub obniŜenie ciśnienia skurczowego o
≥ 20 mmHg lub obniŜenie ciśnienia rozkurczowego o ≥ 10 mmHg) po zastosowaniu
walsartanu/hydrochlorotiazydu 160/12,5 mg (50%) w porównaniu z hydrochlorotiazydem 25 mg
(25%).

10

W podwójnie ślepym, randomizowanym z grupą kontrolną poddawaną aktywnemu leczeniu, badaniu
z udziałem pacjentów nie reagujących wystarczająco na leczenie walsartanem 160 mg, obserwowano
znacząco większe obniŜenie średniego skurczowego/rozkurczowego ciśnienia tętniczego krwi
zarówno po leczeniu skojarzonym walsartanem/hydrochlorotiazydem 160/25 mg (14,6/11,9 mmHg),
jak i walsartanem/hydrochlorotiazydem 160/12,5 mg (12,4/10,4 mmHg), w porównaniu z walsartanem
160 mg (8,7/8,8 mmHg). RóŜnica w obniŜeniu ciśnienia tętniczego krwi między dawkami 160/25 mg i
160/12,5 mg równieŜ była znacząca statystycznie. Ponadto, znacząco większy odsetek pacjentów
zareagował (ciśnienie rozkurczowe < 90 mmHg lub obniŜenie o ≥ 10 mmHg) po zastosowaniu
walsartanu/hydrochlorotiazydu 160/25 mg (68%) i 160/12,5 mg (62%) w porównaniu z walsartanem
160 mg (49%).
W podwójnie ślepym, randomizowanym badaniu kontrolowanym placebo, w schemacie
czynnikowym, porównującym leczenie skojarzone róŜnymi dawkami walsartanu z
hydrochlorotiazydem z leczeniem poszczególnymi substancjami czynnymi w monoterapii,
obserwowano znacząco większe obniŜenie średniego skurczowego/rozkurczowego ciśnienia
tętniczego krwi po zastosowaniu połączenia walsartanu/hydrochlorotiazydu 160/12,5 mg (17,8/13,5
mmHg) i 160/25 mg (22,5/15,3 mmHg) w porównaniu z placebo (1,9/4,1 mmHg) i monoterapią
hydrochlorotiazydem 12,5 mg (7,3/7,2 mmHg), hydrochlorotiazydem 25 mg (12,7/9,3 mmHg) i
walsartanem 160 mg (12,1/9,4 mmHg). Ponadto, znacząco większy odsetek pacjentów zareagował
(rozkurczowe ciśnienie tętnicze krwi < 90 mmHg lub obniŜenie o ≥ 10 mmHg) na
walsartan/hydrochlorotiazyd 160/25 mg (81%) i walsartan/hydrochlorotiazyd 160/12,5 mg (76%) w
porównaniu z placebo (29%) i monoterapią hydrochlorotiazydem 12,5 mg (41%),
hydrochlorotiazydem 25 mg (54%) i walsartanem 160 mg (59%).
W kontrolowanych badaniach klinicznych produktu złoŜonego: walsartan/hydrochlorotiazyd
wystąpiło zaleŜne od dawek zmniejszenie stęŜenia potasu w surowicy. Zmniejszenie stęŜenia potasu w
surowicy występowało częściej u pacjentów, którym podawano 25 mg hydrochlorotiazydu niŜ u tych,
którym podawano 12,5 mg hydrochlorotiazydu. W kontrolowanych badaniach klinicznych z
zastosowaniem leczenia skojarzonego walsartanu z hydrochlorotiazydem, działanie
hydrochlorotiazydu polegające na zmniejszeniu stęŜenia potasu było osłabione wpływem
oszczędzającego potas działania walsartanu.
Korzystny wpływ działania walsartanu w połączeniu z hydrochlorotiazydem na śmiertelność i
zachorowalność z powodów sercowo-naczyniowych jest obecnie nieznany. Badania epidemiologiczne
wykazały, Ŝe długotrwałe leczenie hydrochlorotiazydem zmniejsza ryzyko wystąpienia chorób i zgonu
z powodów sercowo-naczyniowych.
Walsartan
Walsartan po podaniu doustnym jest aktywnym, specyficznym antagonistą receptora angiotensyny II
(AngII). Działa wybiórczo na podtyp receptora AT1, który odpowiada za znane działanie angiotensyny
II. Zwiększone stęŜenie angiotensyny II w osoczu po zablokowaniu receptora AT1 przez walsartan
moŜe stymulować niezablokowany receptor AT2, który wydaje się działać antagonistycznie w
stosunku do receptora AT1. Walsartan nie wykazuje nawet częściowej aktywności agonistycznej
wobec receptora AT1 i ma duŜo większe (około 20 000 razy) powinowactwo do receptora AT1 niŜ do
receptora AT2. Nie stwierdzono, aby walsartan wiązał się lub blokował inne receptory hormonów lub
kanały jonowe, o których wiadomo, Ŝe są istotne w regulacji sercowo-naczyniowej.
Walsartan nie hamuje aktywności enzymu konwertującego angiotensynę (ACE), znanego jako
kininaza II, który przekształca Ang I do Ang II i powoduje rozpad bradykininy. PoniewaŜ walsartan
nie ma wpływu na ACE, ani nasilenie działania bradykininy lub substancji P, jest mało
prawdopodobne, by moŜna łączyć antagonistów angiotensyny II z występowaniem kaszlu. W
badaniach klinicznych, w których porównywano walsartan z inhibitorami ACE, występowanie
suchego kaszlu było znacząco (P < 0,05) niŜsze u pacjentów leczonych walsartanem niŜ u pacjentów
leczonych inhibitorami ACE (2,6% versus 7,9% odpowiednio). W badaniu klinicznym pacjentów z
suchym kaszlem w wywiadzie podczas terapii inhibitorami ACE u 19,5% badanych przyjmujących

11

walsartan i 19,0% badanych przyjmujących diuretyk tiazydowy występował kaszel, w porównaniu z
68,5% badanych leczonych inhibitorem ACE (P < 0,05).
Podawanie walsartanu pacjentom z nadciśnieniem tętniczym prowadzi do obniŜenia ciśnienia
tętniczego krwi bez wpływu na tętno. U większości pacjentów, po podaniu pojedynczej dawki
doustnej, działanie hipotensyjne następuje w ciągu 2 godzin, a maksymalne obniŜenie ciśnienia
tętniczego krwi ma miejsce w ciągu 4-6 godzin. Działanie hipotensyjne utrzymuje się przez 24
godziny od zaŜycia dawki. Podczas wielokrotnego podawania dawek, maksymalne obniŜenie ciśnienia
tętniczego krwi po kaŜdej dawce osiągane jest zwykle w ciągu 2-4 tygodni i utrzymuje się w czasie
długotrwałej terapii. Połączenie z hydrochlorotiazydem znacznie nasila efekt hipotensyjny produktu.
Nagłe odstawienie walsartanu nie łączy się z występowaniem nadciśnienia z odbicia lub innymi
klinicznymi działaniami niepoŜądanymi.
U pacjentów z nadciśnieniem tętniczym oraz cukrzycą typu 2 i mikroalbuminurią, walsartan zmniejsza
wydalanie albumin z moczem. W badaniu MARVAL (ang. Micro Albuminuria Reduction with
Valsartan) oceniano zmniejszenie wydalania albumin z moczem (ang. UAE) po podaniu walsartanu
(80-160 mg/dobę w porównaniu z amlodypiną (5-10 mg/dobę) u 332 pacjentów z cukrzycą typu 2
(średnia wieku: 58 lat; 265 męŜczyzn) z mikroalbuminurią (walsartan: 58 µg/min; amlodypina: 55,4
µg/min), normalnym lub wysokim ciśnieniem tętniczym i z zachowaną czynnością nerek (kreatynina
we krwi <120 µmol/l). Po 24 tygodniach UAE zmniejszyło się (p < 0,001) o 42% (–24.2 µg/min; 95%
przedział ufności: –40,4 do –19,1%) po podaniu walsartanu i w przybliŜeniu o 3% (–1,7 µg/min; 95%
przedział ufności: –5,6 do 14,9%) po podaniu amlodypiny, mimo podobnego stopnia redukcji
ciśnienia w obu grupach. W kolejnym badaniu dokonano dalszej oceny skuteczności walsartanu w
zmniejszaniu UAE u 391 pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (ciśnienie tętnicze krwi =150/88
mmHg) i cukrzycą typu 2, albuminurią (średnia = 102 µg/min; 20–700 µg/min) i zachowaną
czynnością nerek (średnie stęŜenie kreatyniny w surowicy = 80 µmol/l). Pacjentów przydzielano do
grup otrzymujących jedną z trzech dawek walsartanu (160, 320 i 640 mg/dobę) podawanych przez 30
tygodni. Celem badania było określenie optymalnej dawki walsartanu dla zredukowania UAE u
pacjentów z nadciśnieniem tętniczym i cukrzycą typu 2. Po 30 tygodniach nastąpiła znamienna
redukcja UAE o 36% w stosunku do wartości początkowych przy dawce walsartanu 160 mg (95%
przedział ufności: 22 do 47%) i o 44% przy dawce walsartanu 320 mg (przedział ufności 95%: 31 do
54%). Wykazano, Ŝe 160-320 mg walsartanu spowodowało klinicznie znamienne zmniejszenie UAE u
pacjentów z nadciśnieniem tętniczymi i cukrzycą typu 2.
Hydrochlorotiazyd
Miejsce działania diuretyków tiazydowych to głównie nerkowy kanalik II rzędu. Wykazano, Ŝe w
korze nerkowej znajduje się receptor o duŜym powinowactwie, który jest głównym miejscem wiązania
diuretyków tiazydowych oraz hamowania transportu NaCl w dystalnych nerkowych kanalikach
krętych. Sposób działania tiazydów polega na hamowaniu symportu Na+Cl-, być moŜe przez
współzawodnictwo o miejsce dla jonu Cl-, a w wyniku tego na wpływie na mechanizmy wchłaniania
zwrotnego elektrolitów: bezpośrednim - zwiększaniu wydalania sodu i chlorków w ilościach, w
przybliŜeniu równowaŜnych oraz pośrednim - przez zmniejszenie objętości osocza, z następowym
wzrostem aktywności reninowej osocza, wydalania aldosteronu i potasu z moczem oraz zmniejszenia
stęŜenia potasu w surowicy. Mediatorem układu renina-aldosteron jest angiotensyna II, tak więc, przy
jednoczesnym podawaniu walsartanu zmniejszenie stęŜenia potasu w surowicy jest mniej wyraźne, niŜ
w przypadku monoterapii hydrochlorotiazydem.
5.2

Właściwości farmakokinetyczne

Walsartan/hydrochlorotiazyd
Dostępność układowa hydrochlorotiazydu zmniejsza się o około 30%, gdy jest on podawany z łącznie
z walsartanem. Właściwości farmakokinetyczne walsartanu nie są istotnie zmienione podczas
podawania łącznie z hydrochlorotiazydem. Interakcja ta nie ma wpływu na skojarzone stosowanie
walsartanu i hydrochlorotiazydu, poniewaŜ kontrolowane badania kliniczne wykazały wyraźne
działanie hipotensyjne, większe niŜ działanie uzyskiwane przez oddzielne podanie walsartanu,
hydrochlorotiazydu lub placebo.

12

Walsartan
Wchłanianie
Po podaniu doustnym samego walsartanu maksymalne stęŜenie walsartanu w surowicy osiągane jest w
ciągu 2-4 godzin. Średnia bezwzględna biodostępność wynosi 23%. Pokarm zmniejsza ekspozycję
(mierzoną jako AUC) na walsartan o około 40% i maksymalne stęŜenie w osoczu (Cmax) o około 50%,
chociaŜ od około 8 godziny po podaniu, stęŜenie walsartanu w osoczu jest podobne w grupie
przyjmującej produkt leczniczy z posiłkiem i w grupie przyjmującej go na czczo. Zmniejszeniu AUC
nie towarzyszy jednak klinicznie istotne osłabienie działania leczniczego i dlatego walsartan moŜna
podawać zarówno z posiłkiem, jak i bez.
Dystrybucja
Objętość dystrybucji walsartanu w stanie stacjonarnym po podaniu doŜylnym wynosi około 17 litrów,
co wskazuje, Ŝe walsartan nie wiąŜe się w duŜym stopniu z tkankami. Walsartan silnie wiąŜe się z
białkami osocza (94-97%), głównie z albuminami.
Biotransformacja
Walsartan nie ulega znaczącej biotransformacji, jedynie około 20% dawki wydalane jest w postaci
metabolitów. Hydroksymetabolit został wykryty w osoczu w małych stęŜeniach (poniŜej 10% pola
pod krzywą (AUC) dla walsartanu). Metabolit ten jest farmakologicznie nieaktywny.
Wydalanie
Walsartan wykazuje wielowykładniczą kinetykę procesu eliminacji (t½α <1 h i t½ß około 9 h).
Walsartan jest wydalany głównie z kałem (około 83% dawki) i moczem (około 13% dawki), głównie
w postaci niezmienionej. Po doŜylnym podaniu, osoczowy klirens walsartanu wynosi około 2 l/h, a
klirens nerkowy 0,62 l/h (około 30% całkowitego klirensu). Okres półtrwania walsartanu wynosi 6
godzin.
Hydrochlorotiazyd
Wchłanianie
Wchłanianie hydrochlorotiazydu po podaniu doustnym jest szybkie (tmax około 2 h); i jest podobne w
przypadku zawiesiny i tabletek. Bezwzględna biodostępność hydrochlorotiazydu wynosi 60-80% po
podaniu doustnym. Jednoczesne przyjmowanie hydrochlorotiazydu z posiłkiem moŜe zarówno
zwiększać, jak i zmniejszać jego układową dostępność w porównaniu do podania na czczo. Wpływ ten
jest nieznaczny i ma małe znaczenie kliniczne. Zwiększenie średniego AUC jest liniowe i
proporcjonalne do dawki w zakresie terapeutycznym. Podawanie kolejnych dawek nie zmienia
kinetyki hydrochlorotiazydu, a akumulacja jest minimalna, gdy przyjmuje się preparat raz na dobę.
Dystrybucja
Kinetyka dystrybucji i wydalania zostały ogólnie opisane za pomocą dwuwykładniczej funkcji
rozpadu.
Pozorna objętość dystrybucji to 4-8 l/kg.
KrąŜący hydrochlorotiazyd wiąŜe się z białkami osocza (40-70%), głównie z albuminami.
Hydrochlorotiazyd gromadzi się równieŜ w erytrocytach, przekraczając około 1,8 razy stęŜenie w
osoczu.
Wydalanie
Ponad 95% wchłanianej dawki hydrochlorotiazydu wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej.
Klirens nerkowy składa się z biernej filtracji i aktywnego wydzielania do kanalików nerkowych.
Okres półtrwania w fazie końcowej wynosi 6-15 h.
Szczególne grupy pacjentów
Pacjenci w podeszłym wieku
U niektórych pacjentów w podeszłym wieku obserwowano nieco większe układowe naraŜenie na
walsartan niŜ u badanych w młodszym wieku; jednak nie wykazano, by było to istotne klinicznie.
13

Ograniczone dane sugerują, Ŝe układowy klirens hydrochlorotiazydu jest zmniejszony zarówno u
zdrowych, jak i u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym w podeszłym wieku, w porównaniu z
młodymi zdrowymi ochotnikami.
Zaburzenia czynności nerek
W przypadku zalecanych dawek produktu złoŜonego: walsartanu i hydrochlorotiazydu u pacjentów z
klirensem kreatyniny 30-70 ml/min zmiana dawkowania nie jest konieczna.
Brak danych dotyczących stosowania produktu złoŜonego z ustalonych dawek walsartanu i
hydrochloriotazydu u pacjentów z cięŜkimi zaburzeniami czynności nerek (klirens kreatyniny <30
ml/min) i pacjentów dializowanych. Walsartan silnie wiąŜe się z białkami osocza i nie moŜe być
usunięty za pomocą dializy, podczas gdy hydrochlorotiazyd moŜna usunąć tą drogą.
Klirens nerkowy hydrochlorotiazydu składa się z biernej filtracji i aktywnego wydzielania do
kanalików nerkowych. Jak moŜna się spodziewać w odniesieniu do związku, który jest wydalany
prawie wyłącznie przez nerki, czynność nerek ma znaczący wpływ na kinetykę hydrochlorotiazydu
(patrz punkt 4.3).
Zaburzenia czynności wątroby
W badaniach farmakokinetycznych u pacjentów z łagodnymi (n = 6) do umiarkowanych (n = 5)
zaburzeniach czynności wątroby, naraŜenie na walsartan było około 2-krotnie większe w porównaniu
ze zdrowymi ochotnikami.
Brak danych dotyczących stosowania walsartanu u pacjentów z cięŜkimi zaburzeniami czynności
wątroby (patrz punkt 4.3). Choroby wątroby nie mają istotnego wpływu na farmakokinetykę
hydrochlorotiazydu.
5.3

Przedkliniczne dane o bezpieczeństwie

Potencjalna toksyczność połączenia walsartanu i hydrochlorotiazydu po podaniu doustnym była
badana na szczurach i małpach szerokonosych w badaniach trwających do sześciu miesięcy. Nie
znaleziono dowodów, które wykluczałyby stosowanie leku w dawkach terapeutycznych u ludzi.
Zmiany wywołane przez takie połączenie w badaniach toksyczności przewlekłej najprawdopodobniej
spowodowane były przez walsartan. Narządem docelowym w badaniach toksykologicznych były
nerki, na które wpływ był bardziej zaznaczony u małp szerokonosych niŜ u szczurów. Połączenie tych
substancji prowadziło do uszkodzenia nerek (nefropatia z bazofilią, zwiększenie stęŜenia mocznika w
osoczu, kreatyniny w osoczu i potasu w surowicy, zwiększenie objętości moczu i elektrolitów w
moczu przy dawce 30 mg/kg/dobę walsartanu + 9 mg/kg/dobę hydrochlorotiazydu u szczurów i 10 +
3 mg/kg/dobę u małpach szerokonosych), prawdopodobnie związane były ze zmienioną
hemodynamiką nerkową. U szczurów dawki te odpowiadają 0,9 i 3,5–krotności maksymalnej
zalecanej dawki u ludzi (ang. MRHD) walsartanu i hydrochlorotiazydu wyraŜonej w mg/m2. U małp
szerokonosych dawki te odpowiadają odpowiednio 0,3 i 1,2–krotności maksymalnej zalecanej dawki u
ludzi (MRHD) walsartanu i hydrochlorotiazydu wyraŜonej w mg/m2 (w obliczeniach przyjęto doustną
dawkę 320 mg/dobę walsartanu w połączeniu z 25 mg/dobę hydrochlorotiazydu i masę ciała pacjenta
60 kg).
DuŜe dawki walsartanu w połączeniu z hydrochlorotiazydem powodowały zmiany wskaźników
morfologii krwi (spadek erytrocytów, hemoglobiny, hematokrytu, przy dawce 100 + 31 mg/kg/dobę u
szczurów i 30 + 9 mg/kg/dobę u małp szerokonosych). U szczurów dawki te odpowiadają
odpowiednio 3,0 i 12-krotności maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (MRHD) walsartanu i
hydrochlorotiazydu wyraŜonej w mg/m2. U małp szerokonosych dawki te odpowiadają odpowiednio
0,9 i 3,5-krotności maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (MRHD) walsartanu i hydrochlorotiazydu
wyraŜonej w mg/m2 (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę walsartanu w połączeniu z
25 mg/dobę hydrochlorotiazydu i masę ciała pacjenta 60 kg).

14

U małp szerokonosych obserwowano uszkodzenie błony śluzowej Ŝołądka (przy dawce dawki 30 +
9 mg/kg/dobę). Połączenie to doprowadziło równieŜ do hiperplazji tętniczek doprowadzających w
nerkach (przy dawce 600 + 188 mg/kg/dobę u szczurów i przy dawce 30 + 9 mg/kg/dobę u małp
szerokonosych). U małp szerokonosych dawki te odpowiadają odpowiednio 0,9 i 3,5-krotności
maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (MRHD) walsartanu i hydrochlorotiazydu wyraŜonej w mg/m2.
U szczurów dawki te odpowiadają 18 i 73-krotności maksymalnej zalecanej dawki u ludzi (MRHD)
walsartanu i hydrochlorotiazydu wyraŜonej w mg/m2 (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę
320 mg/dobę walsartanu w połączeniu z 25 mg/dobę hydrochlorotiazydu i masę ciała pacjenta 60 kg).
Wymienione wyŜej działanie wydaje się wynikać z farmakologicznego efektu duŜych dawek
walsartanu (blokada angiotensyny II hamującej uwalnianie reniny oraz pobudzenie komórek
wytwarzających reninę), jak ma to miejsce w przypadku inhibitorów ACE. Wyniki te wydają się nie
mieć znaczenia dla stosowania walsartanu w dawkach terapeutycznych u ludzi.
Połączenie walsartanu i hydrochlorotiazydu nie było sprawdzane w kierunku działania mutagennego,
uszkodzenia chromosomu lub działania rakotwórczego, poniewaŜ brak dowodów świadczących o
interakcji między tymi substancjami czynnymi. Przeprowadzono jednak takie badania oddzielnie dla
walsartanu i hydrochlorotiazydu i nie wykazały one działania mutagennego, złamania chromosomu
lub działania rakotwórczego.
U szczurów toksyczne dawki walsartanu u matki (600 mg/kg/dobę) podczas ostatnich dni ciąŜy i
laktacji prowadziły do niŜszej przeŜywalności, mniejszego przyrostu masy ciała i opóźnienia rozwoju
(wady rozwojowe małŜowiny usznej i przewodu słuchowego zewnętrznego) u potomstwa (patrz punkt
4.6). Takie dawki u szczurów (600 mg/kg/dobę) są około 18-krotnie większe od maksymalnej
zalecanej dawki u ludzi wyraŜonej w mg/m2 (w obliczeniach przyjęto doustną dawkę 320 mg/dobę i
masę ciała pacjenta 60 kg). Podobne wyniki uzyskano podczas stosowania
walsartanu/hydrochlorotiazydu u szczurów i królików. W badaniach nad rozwojem
embrionalnym/płodowym (Segment II) podczas stosowania walsartanu/hydrochlorotiazydu u
szczurów i królików nie wykazano działania teratogennego; zaobserwowano jednak toksyczne
działanie na płód połączone z toksycznym działaniem na matkę.

6.

DANE FARMACEUTYCZNE

6.1

Wykaz substancji pomocniczych

Rdzeń tabletki:
Celuloza mikrokrystaliczna
Laktoza jednowodna
Magnezu stearynian
Kroskarmeloza sodowa
Powidon K-25
Krzemionka koloidalna bezwodna
Otoczka:
Hypromeloza
Tytanu dwutlenek (E 171)
Makrogol 4000
śelaza tlenek czerwony (E 172)
śelaza tlenek Ŝółty (E 172)
6.2

Niezgodności farmaceutyczne

Nie dotyczy.

15

6.3

Okres waŜności

2 lata.
6.4

Specjalne środki ostroŜności przy przechowywaniu

Nie przechowywać w temperaturze powyŜej 30°C.
Przechowywać w oryginalnym opakowaniu, w celu ochrony przed światłem i wilgocią.
6.5

Rodzaj i zawartość opakowania

Blistry z folii PVC/PE/PVDC/Aluminium.
14, 28, 30, 56, 60, 84, 90, 98, 280, 56 x 1, 98 x 1, 280 x 1 tabletek powlekanych w blistrach, w
pudełku tekturowym.
Nie wszystkie rodzaje opakowań muszą znajdować się w obrocie.
6.6

Szczególne środki ostroŜności dotyczące usuwania

Wszelkie resztki niewykorzystanego produktu lub jego odpady naleŜy usunąć w sposób zgodny z
lokalnymi przepisami.

7.

PODMIOT ODPOWIEDZIALNY POSIADAJĄCY POZWOLENIE NA
DOPUSZCZENIE DO OBROTU

KRKA, d.d., Novo mesto, Šmarješka cesta 6, 8501, Novo mesto, Słowenia

8.

NUMER (-Y) POZWOLENIA (-Ń) NA DOPUSZCZENIE DO OBROTU

9.
DATA WYDANIA PIERWSZEGO POZWOLENIA NA DOPUSZCZENIE DO
OBROTU/DATA PRZEDŁUśENIA POZWOLENIA

10.

DATA ZATWIERDZENIA LUB CZĘŚCIOWEJ ZMIANY TEKSTU
CHARAKTERYSTYKI PRODUKTU LECZNICZEGO

16

Zakres wskazań objętych refundacją We wszystkich zarejestrowanych wskazaniach na dzień wydania decyzji
Termin wejścia w życie decyzji 2014-01-01
Grupa limitowa 45.0, Antagoniści angiotensyny II - produkty jednoskładnikowe i złożone
Urzędowa cena zbytu 21.60 zł
Cena detaliczna 28.42 zł
Wysokość limitu finansowania 28.42 zł
Wysokość dopłaty świadczeniobiorcy 8.53 zł
Wskazania do stosowania
(ChPL - pkt. 4.1)
Leczenie nadciśnienia tętniczego pierwotnego u osób dorosłych.
Co-Valsacor produkt złoŜony o ustalonej dawce składników jest wskazany u pacjentów, u których
ciśnienie tętnicze krwi nie jest odpowiednio kontrolowane za pomocą monoterapii walsartanem lub
hydrochlorotiazydem.